ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ - ΣΠΙΝΕΛΙ - ΕΥΡΩΠΗ

Πρόταση προς το ΑΤΤΑC-Hellas και το ΕΠΑΜ

kaspin — Thu, 24 Nov 2011 19:03:43 +0000

Πρόταση προς το ΑΤΤΑC-Hellas και το ΕΠΑΜ

Το ΕΠΑΜ είναι θετικά διακείμενο προς το ΑΤΤΑC

Συγκεκριμένα, λίγες εβδόμαδες πριν την δημόσια συνάντηση της 24ης Οκτώβρη στην Αθήνα, όπου ο Στέφανος Ληναίος και ο Γεώργιος Καράμπελιας αναφέρθηκαν στο θέμα των Γερμανικών πολεμικών οφειλών προς την Ελλάδα, το ΕΠΑΜ στη Θεσσαλονίκη δημοσίευσε ένα άρθρο αναφορικά με τους ‘καλούς Γερμανούς’ που αντιτίθενται στις πολιτικές της Γερμανικής κυβέρνησης για την Ελλάδα.

Στο άρθρο αυτό ενημερωθήκαμε σχετικά με την ομιλία στο Γερμανικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, στις 29 Σεπτέμβρη, του βουλευτή του ‘Die Linke’ και μέλους του ΑΤΤΑC Γερμανίας Andrej Hunko, ο οποίος υπενθύμισε στους κοινοβουλευτικούς του συναδέλφους πως ως μέλος του ΑΤΤΑC είχε από καιρό αγωνιστεί για την την επιβολή φόρου στις κερδοσκοπικές χρηματοοικονομικές συναλλάγες. Επίσης επισήμανε πως τα προγράμματα λιτότητας που σχετίζονται με το Ταμείο Ευρωπαϊκής Οικονομικής Σταθερότητας επιδεινώνουν περαιτέρω την κρίση σε χώρες όπως η Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης της κρίσης των δημοκρατικών θεσμών.

Το ΑΤΤΑC, από την πλευρά του, έδειξε παρομοίως θετική αντιμετώπιση στις πολιτικές του ΕΠΑΜ. Όταν στις 31 Οκτώβρη ο Έλληνας πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου ανακοίνωσε την πρότασή του να τεθεί σε δημοψήφισμα η πρόσφατη δανειακή σύμβαση των Βρυξελλών, το ΑΤΤΑC Γαλλίας και το ΕΠΑΜ ήταν μεταξύ των ολίγων που αντέδρασαν θετικά σε αυτήν την πρωτοβουλία.

Το ATTAC-Γαλλίας (ουσιαστικά όλα τα μέλη το People’s Forum που παρέστησαν στη Νίκαια κάτα τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της G20 έλαβε χώρα εκεί) εξέδωσε την ακόλουθη δήλωση:
 

«Η G20 ετοιμάζεται να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις της εναντίον του Ελληνικού λαού ώστε να επιβάλει, με ή άνευ της συγκατάθεσής του, το νέο πρόγραμμα λιτότητας. Το πρόγραμμα αυτό θα φέρει επιπλέον δεινά στην Ελλάδα και απειλεί όλους τους λαούς στην Ευρώπη.

 Εμείς, οι σύνεδροι του People’s Forum αντιτασσόμαστε σε κάθε επιβολή πίεσης στον ελληνικό λαό, είτε αυτή προέρχεται από τη G20, το Δ.Ν.Τ., την Παγκόσμια Τράπεζα, την Ε.Ε. ή ακόμη και την ίδια τους την κυβέρνηση, όλοι τους αναξιόπιστοι, βάσει των έως τώρα πολιτικών τους, να αντιμετωπίσουν την ελληνική κρίση. Δηλώνουμαι δε την αλληλεγγύη μας ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης που έχουν επιβληθεί στον ελληνικό πληθυσμό για πάνω από ένα έτος, ενάντια στην άρνηση κάθε δημοκρατικής διαβούλευσης και ενάντια σε κάθε ‘ελιγμό’ στέρησης από του ίδιους τους Έλληνες να επιλέξουν εναλλακτικές οδούς στις τρέχουσες πολιτικές.

Στηρίζουμε τους αγώνες τους για αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και το δικαίωμά τους να επιλέξουν το μέλλον τους. »

Οι διαφορετικές πολιτικές του ΑΤΤΑC-Γαλλίας και του ΕΠΑΜ στο θέμα του ευρώ στην παρούσα συγκυρία δεν θα έπρεπε (και, ως φαίνεται, στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ) λόγος για διαφωνία ή διαφοροποίηση.

Η πρόταση για δημοψήφισμα του Έλληνα πρωθυπουργού έγειρε σε επίπεδο επίσημης πολιτκής τον προβληματισμό σχετικά με την άμεση δημοκρατία ο οποίος έχει ήδη κάνει την εμφάνισή του στις πλατείες των Ευρωπαϊκών πόλεων (και αλλού) στις συζητήσεις των Αγανακτισμένων Πολιτών. (δείτε επίσης την σχετική συζήτηση στον βρετανικό ιστότοπο Open Democracy)

Η πρόταση μας είναι: το ΑΤΤΑC-Hellas και το ΕΠΑΜ ν’αναπτύξουν μια κοινή πρωτοβουλία στο θέμα της Άμεσης Δημοκρατίας, με αφετηρία τα προκαταρκτικά κείμενα του Καποδίστριας-Σπινέλλι-Ευρώπη (δείτε παρακάτω).

Βεβαίως, τίποτα δε μας εμποδίζει, ταυτόχρονα με αυτήν την πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία, να προωθήσουμε προτάσεις εντός των ορίων του Ελληνικού κράτους.
Μια Ευρωπαϊκή Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών ———————————-

Οι Αγανακτισμένοι Πολίτες δηλώνουν την υποστήριξή τους στην «αληθινή δημοκρατία», στην άμεση δημοκρατία, στην δημοκρατία των πολιτών …. οι ονομασίες είναι πολλές.

Δυστυχώς όμως ποτέ δεν βλέπουμε ένα κατανοητό σχέδιο για τις μορφές που θα μπορούσε να λαμβάνει αυτή η δημοκρατία των πολιτών, ποιά να είναι η σχέση της με τις υπαρκτές μορφές της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ποιές οι σχέσεις της με τις υπαρκτές μορφές της άμεσης δημοκρατίας, όπως τα δημοψηφίσματα, τις ομάδες δράσης των πολιτών, τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις κτλ.

Γίνεται αναφορά από ορισμένους στο ελβετικό μοντέλο, που βασίζεται σε δημοψηφίσματα. Το ελβετικό μοντέλο όμως δεν δίνει πειστική απάντηση στην απεριόριστη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τα ΜΜΕ μπορούν με την ίδια άνεση να επηρεάσουν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος ή το αποτέλεσμα των εκλογών, ιδιαίτερα στη περίπτωση που το δημοψήφισμα έχει περίπλοκο ή τεχνικό περιεχόμενο.

Ποια είναι η κατάσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Πολύ απλά, βάζουν ως προτεραιότητα την κατεργαριά και τη διαστρέβλωση. Οι πιο σημαντικές αλήθειες δεν θα ακούγονται επειδή θα πέσει blackout. Αυτό που δεν μπορεί να αποσιωπηθεί θα διαστρεβλωθεί για να εξασφαλίσει τη σύγχυση και τη μη κατανόηση σε όλους εκτός από τη μικρή μειοψηφία που μαθαίνουν με άλλο τρόπο την αλήθεια. Αντίθετα τα θέματα που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι πολύ συχνά πλαστά,

Οι πολιτικοί που βασίζονται σε αυτά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την εκλογή τους και την επανεκλογή τους, δεν είναι σε θέση να επιβάλλουν τον έλεγχο. Η μόνη λύση είναι να τα παρακάμπτουμε. Στην εποχή του διαδικτύου αυτό είναι τεχνικά εφικτό εκτός εάν μελλοντικά τα κέντρα εξουσίας καταφέρουν να ελέγχουν το διαδίκτυο με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ελέγχονται η τηλεόραση και οι εφημερίδες.

Το ζητούμενο λοιπόν, για τους πολίτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η θέσπιση μιας πανευρωπαϊκής Συνέλευσης Ανεξάρτητων Πολιτών ανεξάρτητης από τα ΜΜΕ.

Οι Ανεξάρτητοι Πολίτες είναι οι πολίτες που συνεννοούνται άμεσα και χωρίς μεσολάβηση μεταξύ τους και με την πολιτική τους βάση. Δεν είναι εξαρτημένοι από μεσάζοντες οι οποίοι μπορούν όποτε θέλουν να δίνουν και να αποσύρουν την υποστήριξη, να διαστρεβλώνουν και να χειραγωγούν το περιεχόμενο. Οι πολιτικοί και οι προσωπικότητες οι οποίοι εμφανίζονται στα ΜΜΕ που δεν ελέγχονται από τους πολίτες δεν θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα ψήφου στη Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Θα έπρεπε βέβαια να έχουν το δικαίωμα να είναι σύμβουλοι αν υπάρχει ζήτηση για τις συμβουλές τους, αλλά όχι να ψηφίζουν ή να αποφασίζουν. Στην πραγματικότητα μια τέτοια καινοτομία δεν θα έκανε τίποτα παρά να επαναφέρει ένα θεσμό που υπήρχε στην κλασσική δημοκρατία Westminster πριν από την εποχή των μη-κυβερνητικών οργανώσεων στη μορφή της επαγγελματικής civil service. Οι δημόσιοι υπάλληλοι υποτίθεται ότι δεν είχαν άμεση επαφή με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά μόνο δια μέσου του αρμοδίου υπουργού. Η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών θα επαναφέρει και μάλιστα η ίδια θα αναλάβει, ορισμένες από τις λειτουργίες των δημόσιων υπηρεσιών.

Η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών θα ανταγωνίζεται το πολυκομματικό αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο δια μέσου ενός δημοψηφίσματος που να διοργανώνεται ας πούμε κάθε πέντε χρόνια το οποίο θα καθορίζει αν οι νομοθετικές εξουσίες για την επόμενη πενταετία θα είναι στα χέρια του πολυκομματικού κοινοβουλίου ή της Συνέλευσης των Ανεξάρτητων Πολιτών. Όποιο νομοθετικό σώμα έχανε το δημοψήφισμα για μεταμορφωθεί σε συμβουλευτικό, όχι σε νομοθετικό, όργανο. Σε περίπτωση που η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών κερδίσει το πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αυτό θα σημαίνει ότι οι εξουσίες σε κάθε κατώτερο επίπεδο, εθνικό, περιφερειακό, τοπικό, θα περάσει στα χέρια της τοπικής Συνέλευσης Ανεξάρτητων Πολιτών. Εκείνοι που χάνουν πανευρωπαϊκά θα έχουν το δικαίωμα να κάνουν έφεση στο εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ώστε να δοκιμάζεται στο κατώτερο επίπεδο τη σχετική δύναμη των μορφών της δημοκρατίας.

Ο αρχηγός του κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να ψηφίζεται από ένα σώμα εκλεκτόρων που απαρτίζεται από τους αρχηγούς κρατών των κρατών-μελών και από αντιπροσώπους ή από τα κοινοβούλια ή από τις συνελεύσεις των ανεξαρτήτων πολιτών, όποιοι διαθέτουν την εντολή. Αυτό θα έλυνε ένα σημαντικό πρόβλημα που σήμερα μειώνει τη νομιμότητα των πανευρωπαϊκών θεσμών αφού σήμερα τα εθνικά κοινοβούλια αντιμετωπίζονται, αδικαιολόγητα, σαν να ήταν φορείς της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.

Θα έπρεπε να ξεκαθαρίζει η Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών ότι δεν είναι πολιτικό κόμμα. Η κομματική ταυτότητα των μελών της Συνέλευσης θα πρέπει να είναι ιδιωτική υπόθεση όπως είναι σήμερα το θρήσκευμα σε λειτουργικό κοσμικό πολίτευμα. Θα πρέπει να υπάρχει δικαστήριο που να κρίνει αν η συμπεριφορά ενός μέλους της Συνέλευσης Ανεξάρτητων Πολιτών παραβιάζει αυτό τον κανόνα. Όποιος στη Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών συμπεριφέρεται με κομματικό τρόπο θα υποχρεωθεί να αποσυρθεί από τη Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών και να πολιτεύεται δια μέσου των πολυκομματικών θεσμών, δηλαδή ως παραδοσιακός πολυκομματικός πολιτικός.

Ορίστε λοιπόν μια εικόνα για το πώς θα μπορούσε να λειτουργεί μια Πανευρωπαϊκή Συνέλευση των Ανεξάρτητων Πολιτών. Τίποτα δεν εμποδίζει τους πολίτες να ξεκινήσουν με τη δημιουργία μιας τέτοιας συνέλευσης και να ζητήσουν να έχει και εξουσίες. Σύμφωνα με το Άρθρο 11, παρ. 4 της Συνθήκης της Λισαβόνας « Πολίτες της Ένωσης, εφόσον συγκεντρωθεί αριθμός τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου, υπήκοοι σημαντικού αριθμού κρατών μελών, μπορούν να λαμβάνουν την πρωτοβουλία να καλούν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της, να υποβάλλει κατάλληλες προτάσεις επί θεμάτων στα οποία οι εν λόγω πολίτες θεωρούν ότι απαιτείται νομική πράξη της Ένωσης για την εφαρμογή των Συνθηκών.»

Ευρωπαϊκή Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών

Το φιλελεύθερο δημοκρατικό πολυκομματικό πολιτικό σύστημα δεν θα πρέπει να αποτελεί μονοπώλιο, διότι το αποτέλεσμα ενός τέτοιου μονοπωλίου είναι ότι ο ψηφοφόρος δεν έχει πραγματική πολιτική επιλογή: όποιον πολιτικό κι αν επιλέξει ως εκπρόσωπό του, αυτός θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο, επιδιώκοντας να μετατρέψει συγκεκριμένα ζητήματα σε αφηρημένες ιδέες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πολιτικό νόμισμα στον ανταγωνισμό με άλλους παρόμοιους πολιτικούς.

Η Ευρωπαϊκή Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών (ΕΣΑΠ) θα αναλάβει το έργο της διάσπασης αυτού του μονοπωλίου ανταγωνιζόμενη το υπάρχον σύστημα στο σύνολό του, όχι όντας ένα μεταξύ αντίπαλων κομμάτων, αλλά ως ένα εναλλακτικό μη κομματικό νομοθετικό σώμα. Ζητώντας να εφαρμόσει διαδικασίες συναίνεσης αντί της ψηφοφορίας στις αποφάσεις της, προωθείται ως εναλλακτική λύση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ζητώντας λαϊκή εντολή ανά πενταετία μέσω ενός πανευρωπαϊκού δημοψηφίσματος. Εάν κερδίσει το δημοψήφισμα, η ΕΣΑΠ θα γίνει το νομοθετικό σώμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναθέτοντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμβουλευτικό ρόλο, του οποίου έργο θα είναι να ασκεί κριτική στην ΕΣΑΠ και να επιδιώξει να κερδίσει ξανά την εντολή στο δημοψήφισμα της επόμενης πενταετίας.

Το πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα που μεταβιβάζει νομοθετικές εξουσίες στην ΕΣΑΠ θα ισχύει σε κάθε χαμηλότερο επίπεδο: εθνικό, περιφερειακό και τοπικό. Ωστόσο, σε αυτά τα χαμηλότερα επίπεδα οι υποστηρικτές των φιλελευθέρων δημοκρατικών πολυκομματικών θεσμικών οργάνων θα είναι ελεύθεροι αμέσως μετά το πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα να αμφισβητήσουν την εντολή της ΕΣΑΠ στο δικό τους συγκεκριμένο επίπεδο και, εάν επιτύχουν, διατηρούν την εντολή στο εν λόγω χαμηλότερο επίπεδο για το εναπομένον διάστημα της πενταετούς περιόδου.

Η Ευρωπαϊκή Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών θα αποτελείται, όπως υποδηλώνει το όνομά της, από ανεξάρτητους πολίτες. Αυτό σημαίνει – εφόσον είναι εφικτό στην εποχή του Διαδικτύου – ότι η πλήρως συμμετέχοντες στην ΕΣΑΠ δεν θα εξαρτώνται από πολιτικούς μεσάζοντες: τα μέσα ενημέρωσης. Όποιος πολίτης εμφανίζεται στην τηλεόραση ή κάνει χρήση οποιουδήποτε άλλου μέσου επικοινωνίας πέραν όσων είναι απαλλαγμένα από εξωτερικό δημοσιογραφικό έλεγχο, ή όσων είναι υπό τον έλεγχο της ίδιας της ΕΣΑΠ, δεν θα τυγχάνει πλήρους αναγνώρισης ως ανεξάρτητος πολίτης και δεν θα είναι αποδεκτός στην ΕΣΑΠ – με εξαίρεση να έχει, το πολύ, κάποια συμβουλευτική ιδιότητα. Παρόμοιοι περιορισμοί επιβλήθηκαν στο παρελθόν, σε κάποια μέρη, σε δημόσιους υπαλλήλους, και η ΕΣΑΠ θα επιδιώξει πράγματι να ασκήσει πολλές από τις λειτουργίες που ασκούσε κάποτε η επαγγελματική δημόσια υπηρεσία.

Η Ευρωπαϊκή Συνέλευση Ανεξάρτητων Πολιτών φιλοδοξεί να καταλύσει την εξουσία των μαζικών μέσων ενημέρωσης στο πολιτικό σύστημα, και αυτή είναι μια από τις μεθόδους με τις οποίες προτίθεται να επιτύχει αυτόν τον στόχο.

H «Aμεση Δημοκρατία» το θέμα της Σπίθας Αίγινας

http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/52/6061–q-q-q-q.html

ΒΒC

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-13773099

Οι απαντήσεις του Δημήτρη Καζάκη

http://www.aeginaportal.gr/eidiseis/52/6023–moviemovie.html

Πρωτοβουλία Καποδίστριας-Σπινέλι-Ευρώπη http://cse.european-citizens-network.eu/spip.php?article4

Νίκολα Αλέξιτς και Claudia von Werlhof: επίτιμα μέλη του ΕΠΑΜ Αποσπάσματα από συνέντευξη, Αύγουστος 2011

kaspin — Tue, 04 Oct 2011 09:49:07 +0000

Νίκολα Αλέξιτς και Claudia von Werlhof: επίτιμα μέλη του ΕΠΑΜ

kaspin — Tue, 04 Oct 2011 09:40:24 +0000

Mara Kern

Είμαι η Mara Kern από το Βελιγράδι, από τη Σερβία. Θέλουμε να μιλήσουμε για τις χημικές ουρές επειδή καταλαβαίνω ότι κανείς εδώ – σχεδόν κανείς – δεν ξέρει από χημικές ουρές.

Είναι τόσο παράξενο… Στη χώρα μου όλοι ξέρουν, ίσως εξ αιτίας ενός περιοδικού που βγάζω. Πρόκειται για περιοδικό πολύ δημοφιλές στη Σερβία: λέγεται Pecat. Γράφω επί μήνες για το θέμα και ο κόσμος ενημερώνεται.

Είναι όμως πολύ ενδιαφέρον το ότι δεν υπάρχει απάντηση σ’αυτό το θέμα, ίσως επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Δεν θέλουν να σχολιάσουν επειδή δεν θέλουν να …. δεν ξέρουν τι να πούνε.

Και έχουμε ένα πολύ δυνατό άνθρωπο τον κ. Αλέξιτς, ο οποίος είναι ηγέτης του πράσινου κινήματος στη Σερβία. Είναι τόσο θαρραλέος, γράφει επιστολές στη κυβέρνηση και ρωτάει: «Απαντήστε μας: τι είναι; Ίσως δεν είναι κάτι κακό για τον κόσμο αλλά πρέπει να πείτε τι είναι.»

Έστειλε αυτές τις επιστολές και σαν απάντηση τον κάλεσαν στο δικαστήριο και τον ρώτησαν: «Μπορείτε να αποδείξετε ότι είναι δηλητηριώδη;»

Λέει: “Φυσικά δεν μπορώ να το αποδείξω. Απλώς σας ρωτάω τι είναι.» Και αυτοί λένε: «Όχι, δεν είναι τίποτα. Δεν ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάτε.»

Και τώρα κινδυνεύει να πάει φυλακή επειδή δεν έχει αρκετά χρήματα ώστε να ελέγξει τι είδους αεροπλάνα είναι και τι συμβαίνει. Δεν έχει εργαστήριο για να ερευνήσει, για να μάθει. Αυτό το ξέρουν.

Αυτή είναι η μέθοδός τους, έτσι λειτουργούν ακριβώς όπως το Monsanto. Αν γράψω για αυτό, οι άνθρωποι βγαίνουν στην τηλεόραση για να μιλήσουν γι’αυτό το θέμα πρόσωπα από το Monsanto. Λένε: «Δεν μας επιτρέπεται να μιλάμε δημοσίως.»

Μας είπαν: «Απλώς μένετε σιωπηλοί.» Αυτή είναι η μέθοδός τους, η καλύτερη.

Έτσι και στο You-Tube μπορείτε να βρείτε ένα νεαρό Αμερικάνο ο οποίος λέει: «Στέλνουμε επιστολές σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου. Ρωτάμε: «Τι στο καλό ψεκάζουν;» και λέει: «Καμμία απάντηση.»

Επίσης λέει: «Ο Πρόεδρος Obama και ο Πρόεδρος της Σερβίας μας έδωσαν απάντηση και είπαν «Δεν είναι η προτεραιότητά μας.»

Έτσι ο κ. Obama και ο Πρόεδρος της Σερβίας έδωσαν την ίδια απάντηση.

Αυτό σημαίνει ότι ο δικός μας πρόεδρος περιμένει αυτό που θα του δώσει ο Πρόεδρος Obama. Ή ίσως είναι δική μου εντύπωση. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Και τώρα χρειαζόμαστε βοήθεια για τον κ Αλέξιτς επειδή μας ζήτησε: «Παρακαλώ δώστε μου φωτογραφίες από τον ουρανό. Δώστε μου ένα εργαστήριο.»

Δεν μπορούμε να το καταφέρουμε μόνοι μας. Πρέπει να ενωθούμε, η Ευρώπη και ο κόσμος. Γι΄αυτό μένω τόσο έκπληκτη και δεν ξέρω τι να κάνω.

Τζένη Γκιούγκη

Είμαστε στο Krems της Αυστρίας. Συμμετέχουμε στην πρώτη Ευρωπαϊκή Συνάντηση για τη Διατροφική Αυτονομία η οποία λαμβάνει χώρα ανάμεσα στη 16 και 21 Αυγούστου 2011. Άνθρωποι από 35 χώρες της Ευρώπης μέσα και έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Περίπου 400 άνθρωποι, 400 σύνεδροι μαζεύτηκαν από όλες αυτές τις χώρες για να μιλήσουν για τη διατροφική αυτονομία στην Ευρώπη και για το πώς μπορούμε να την πετύχουμε.

Έχουμε ετοιμάσει μια διακήρυξη για τη διατροφική αυτονομία της Ευρώπης, για το τι σημαίνει, το πώς πρόκειται να φθάσουμε εκεί, το τι χρειάζεται να κάνουμε. Έχουμε επινοήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης σε σχέση με τον τρόπο πραγματοποίησης. Θα επιχειρήσουμε να τον εφαρμόσουμε σε όλη την Ευρώπη. Θέλουμε τη βοήθεια όλων. Χρειάζεται να ενημερώσουμε όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο

για το θέμα αυτό.

Λοιπόν, μια από τις επισκέπτριες σε αυτό το Φόρουμ είναι η Claudia von Werlhof. Πρέπει να ρωτήσουμε την Claudia γιατί έγινε πέρυσι μια απόπειρα να την απολύσουν από την πανεπιστημιακή της θέση.

Claudia von Werlhof

Κατ΄αρχήν χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ. Είχα ασχοληθεί παλαιότερα πολύ με το θέμα της γεωργίας.

Αυτό που έγινε πέρυσι. Έχει σχέση με τον σεισμό στην Αϊτή. Γνωρίζετε γι’αυτό. Επειδή είχα ακούσει

πως είχε προκληθεί τεχνητά. (Υπήρχαν πολύ σπουδαίοι άνθρωποι που το ισχυρίστηκαν.) Συζητούσα το θέμα σε συνέντευξη με δημοσιογράφο της “Der Standard”, η οποία είναι εφημερίδα της Βιέννης.

Εξ αιτίας αυτού ξέσπασε πάνω μου κάτι που έμοιαζε με τσουνάμι. Είπαν ότι είμαι τρελή και θα έπρεπε να απομακρυνθώ από την πανεπιστημιακή μου θέση. Ήθελαν να επιβάλουν τη σιωπή.

Σοκαρίστηκα για κάποιο χρονικό διάστημα επειδή σκεφτόμουν ότι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να το ερευνήσουμε. Δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο στην ημερήσια διάταξη, πραγματικά. Αντίθετα, προσπάθησαν να με διώξουν. Οπότε σκέφθηκα, «Τώρα θα δραστηριοποιηθώ. Πρέπει να ξέρω τι συμβαίνει πραγματικά σε αυτό τον κόσμο.»

Ήξερα το βιβλίο της Rosalie Bertell. Μπορεί να το έχεις ακουστά, «Ο Πλανήτης Γη, το πιο πρόσφατο πολεμικό όπλο.» Αυτό το βιβλίο το είχε γράψει ήδη το 2000. Όμως κανείς δεν το ξέρει επειδή χρεοκόπησε ο εκδότης. Είχα μάθει γι΄αυτό το βιβλίο αλλά ποτέ δεν το είχα δει. Τώρα γνώρισα την αδελφή Bertell. Γνώρισα και το βιβλίο. Άρχισα να το διαβάζω. Με προβλημάτισε πάρα πολύ. Με στενοχώρησε. Ήταν αδύνατο να διαβάσει κανείς αυτό το βιβλίο, τέτοιο ήταν το σοκ που προκαλούσε.

Πρόκειται για την ιστορία της ανάπτυξης των μεταπυρηνικών τεχνολογιών καταστροφής που χρησιμοποιούνται για να προκαλούν σεισμούς, τσουνάμια, ηφαιστιακές εκρήξεις, αλλαγές καιρού,κτλ.

Ήδη από τριάντα, σαράντα χρόνια πριν. Αλλά δεν το ξέρουμε.

Tότε έμαθα για τη συνθήκη ΕΝMOD του ΟΗΕ από το 1977 και ότι υπάρχουν αυτές οι τεχνολογίες.

Η Συνθήκη απαριθμεί όλες τις τεχνολογίες για τη δημιουργία σεισμών, ηφαιστειακών εκρήξεων κτλ.

και τονίζει ότι δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς ή για καταστροφή.

Έτσι έμαθα ότι υπάρχει μια Συνθήκη, ότι την είχαν ήδη υπογράψει πάνω από 90 χώρες και ότι αυτές οι τεχνολογίες πραγματικά υπάρχουν.

Εν τω μεταξύ μάζεψα κι άλλες πληροφορίες και νομίζω ότι τα τελευταία σαράντα χρόνια πράγματι δεν ξέρουμε ποιές καταστροφές προκαλούνται σκόπιμα από τον άνθρωπο και ποιές από τη φύση.

‘Όμως είχαμε ιδρύσει το «Πλανητικό Κίνημα για τη Μητέρα Γη» μόλις διαβάσαμε τη Rosalie Bertell

και έχοντας μάθει περισσότερα για όλα αυτά τα ζητήματα. Είναι πολύ σημαντικό κίνημα. Είμαστε ήδη 600 άτομα από όλο τον κόσμο που συμμετέχουν σε αυτό και παράγουμε δελτία πληροφοριών.

Επίσης αναλύσαμε, για παράδειγμα, το Φουκουσίμα. Αυτό θα μπορούσε να είναι τεχνητό ατύχημα. Δεν ξέρουμε. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά πρέπει να λογαριάσουμε αυτό το ενδεχόμενο. Αυτό είναι το μήνυμα.

Θα έπρεπε να είναι μέρος της συζήτησης επειδή τεχνολογικά είναι εφικτό να προκληθούν τέτοια φαινόμενα. Γι’αυτό εναπόκειται σε μας να τα μελετήσουμε.

Φυσικά υπάρχουν επίσης άνθρωποι που όντως έχουν επίγνωση της κατάστασης. Εμείς δεν έχουμε. Οι κανονικοί επιστήμονες επίσης δεν έχουν. Λένε: «Όχι, αυτό είναι αδύνατο. Πρόκειται απλώς για θεωρία συνομωσίας, κτλ. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για αυτό.

Τζένη Γκιούγκι

Άρα ξέρουμε ότι εσείς είχατε ετοιμάσει ένα αρχείο για την υπεράσπισή σας στο δικαστήριο

και ότι είχατε συμπεριλάβει και την Ανοιχτή Επιστολή στην Υπουργό Εξωτερικών της ΕΕ την Catherine Ashton που είχαν συντάξει η Πρωτοβουλία Καποδίστριας-Σπινέλι-Ευρώπη, η Ομάδα Belfort στο Βέλγιο και το Ελληνικό Κίνημα ενάντια στους Χημικούς Αεροψεκασμούς. Θέλετε να μιλήσετε λίγο για αυτό το αρχείο;

Λοιπόν, όταν έγινε αυτή η τόσο άγρια επίθεση εναντίον μου, απλώς ……..έφτιαξα….επειδή έχω φίλους στα διάφορα μέρη του κόσμου. ‘Εχω συνεργαστεί με πολλούς απλούς ανθρώπους και πολλά κινήματα τόσο για θεωρητικά όσο και για πρακτικά ζητήματα. Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους και όλοι με υποστήριξαν. Έτσι ξεκίνησαν μεγάλη καμπάνια με επιστολές στον πρύτανη του πανεπιστημίου κτλ.

Επίσης γνώρισα τον Peter Vereecke από το Βέλγιο και το δικό σας κίνημα – επειδή το ήξερα από πριν -

και απλώς το συμπεριλάβαμε. Η επιστολή στην Catherine Ashton ποτέ δεν πήρε απάντηση, απ’όσο ξέρω. Δεν λένε τίποτα γι’αυτό.

Γ. Χωλ

Αυτή η ιδέα ότι κανείς δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα και ότι κανείς δεν είναι υπεύθυνος, αυτή ήταν και η αντίδραση που είδαμε στην περίπτωση του Σέρβου οικολόγου κ. Αλέξιτς, Νίκολα Αλέξιτς. Ακούσαμε λίγες μέρες πριν γι’αυτόν και διαβάσαμε μια δήλωση που έκανε, κι’έτσι….. Θα μπορούσες να μας πείς λίγο γι΄αυτό Τζένη;

Τζένη Γκιούγκι

Ναι. Οι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν το Ελληνικό Ενιαίο Παλλαϊκο Μέτωπο, oι άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν εδώ στο συνέδριο ΝΥΕΛΕΝΙ το ΕΠΑΜ σκοπεύουν να προτείνουν, ο κ. Αλέξιτς και η κα. von Werlhof να γίνουν επίτιμα μέλη του κινηματός μας. Επειδή πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν και σας για να μας υποστηρίξoυν. Επί πλέον χρειάζεται να σας υποστηρίξουμε και εμείς. Είναι πολύ σημαντικό.

Δημήτρης Καζάκης

Σαν Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο καλοδεχόμαστε την ένταξη σαν επίτιμα μέλη ακτιβιστών σαν την Claudia von Werlhof και τον Νίκολα Αλέκσιτς που ασχολιούνται με ζητήματα που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένες από τις ατζέντες των διεθνών εξουσιών με τον τρόπο που οργανώνουν την εξουσία τους σε βάρος των λαών. Τους δεχόμαστε ακριβώς με το σκεπτικό ότι εμείς είμαστε ένα κοινωνικό λαϊκό κίνημα. Δεν είμαστε μια πολιτική οργάνωση που διεκδικεί μερίδιο στη διαχείριση της εξουσίας και άρα μας ενδιαφέρει η δυνατότητα μιας διεθνούς συνάντησης πραγματικά λαϊκών αγωνιστών, ανθρώπων δηλαδή που παλεύουν για τα δίκαια του λαού σ’ένα επίπεδο όπου διαμορφώνεται τελικά μια διαφορετικού τύπου συνάντηση των Ευρωπαίων.

Μας ενδιαφέρει η συνένωση των λαών σε μια κοινή πάλη για τα δικά τους συμφέροντα και τα δικά τους ιδεώδη. Με αυτή την έννοια η αποδοχή αυτών των ανθρώπων σαν επίτιμων μελών του ΕΠΑΜ στην πραγματικότητα είναι τρόπος να δείξουμε στην πράξη τι σημαίνει μια άλλου τύπου Ευρωπαϊκή Ένωση,

μια Ευρωπαϊκή Ένωση ανάμεσα στους λαούς και τα συμφεροντά τους και όχι ανάμεσα στους τραπεζίτες,

τους Ευρωκράτες, τους γραφειοκράτες, εκείνους που διαμορφώνουν ερήμην των λαών και των συμφερόντων τους πολιτικές που καταστρέφουν ολόκληρη την Ευρώπη καιτους Ευρωπαϊκούς λαούς αλλά συνολικότερα ολόκληρο τον κόσμο.

Με αυτή την έννοια τους καλοδεχόμαστε. Ελπίζουμε να συνδράμουμε και εμείς στον αγώνα τους αλλά και αυτοί στο δικό μας. Και με αυτή την έννοια είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε άλλη κίνηση η δράση που ακριβώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού και των λαϊκών κινημάτων στην Ευρώπη.

Ομιλία του Γ. Χωλ στο συμπόσιο της ομάδας Belfort, Γάνδη Βελγίου, Μαίος 2011.

kaspin — Fri, 08 Jul 2011 18:22:47 +0000

Wayne Hall’s address at the International Chemtrail Symposium in Ghent, Belgium, in May 2011

Η ομιλία του Wayne Ηall στο Διεθνές Συμπόσιο για τους αεροψεκασμούς που έγινε στο Ghent του Βελγίου τον Μάιο του 2011

EΠΙΣΚΕΨΗ ΑΚΤΙΒΙΣΤΏΝ CHEMTRAILS ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

kaspin — Wed, 01 Jun 2011 06:29:32 +0000

EΠΙΣΚΕΨΗ ΑΚΤΙΒΙΣΤΏΝ CHEMTRAILS ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Την Πέμπτη 19 Μαϊου 2011 μια αντιπροσωπεία ακτιβιστών chemtrails από τον Βόλο, την Αίγινα και την Αθήνα επισκέφθηκε τον πρόεδρο της επιτροπής της Βουλής για το περιβάλλον τον κ. Κώστα Καρτάλη.

Κώστας Καρτάλης
Η επίσκεψη έγινε εφικτή χάρη στην ενεργητικότητα και στην επιμονή των ακτιβιστών chemtrails του Βόλου και εξ αιτίας του γεγονότος ότι αυτή η πόλη βρίσκεται στην εκλογική περιφέρεια του κ. Κ. Καρτάλη, πράγμα που σημαίνει ότι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έχει άμεσο λόγο να δείξει έμπρακτο ενδιαφέρον. Είχε επίσης χαρακτηριστεί ως τον άνθρωπο που υπέγραψε εκ μέρους της Ελλάδας το ντε φάκτο μορατόριουμ για την εφαρμογή των προτάσεων γεωμηχανικής που ψηφίστηκε από 193 κράτη στη Ναγκόγια τον Οκτώβριο του 2010 στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Βιοποικιλότητα.
Παράλληλες έρευνες στο Βέλγιο στις αρχές του 2011 εντόπισαν την Υπουργό Περιβάλλοντος της Φλαμανδίας την Joke Schauvliege ως Βελγίδα αντίστοιχη του κυρίου Καρτάλη. Αυτή η διαπίστωση οδήγησε σε συνάντηση ανάμεσα στην κυρία Schauvliege και στον ακτιβιστή chemtrails και Φλαμανδό πρώην δήμαρχο Peter Vereecke στην οποία η υπουργός είχε παραδεχθεί άτυπα ότι οι ψεκασμοί που παρατηρούνται στους ουρανούς του Βελγίου (όπως και παντού) αποτελούν εφαρμοσμένη «γεωμηχανική» (διαχείρηση ηλιακής ακτινοβολίας). Δεν έγινε όμως εφικτή μια επίσημη επιβεβαίωση από την κυρία Schauvliege αυτής της παραδοχής.
Joke Schauvliege

Η προσέγγιση που αποφασίσαμε να εφαρμόσουμε με τον κ. Καρτάλη ήταν να τον συγχαρούμε για την υποστήριξη που δίνει η Ελλάδα στο μορατόριουμ και να του ζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα μπήκε έτσι σε αντίθεση με την πολιτική των ΗΠΑ. Ο κ. Καρτάλης όμως δεν ανταποκρίθηκε σε αυτή την προσέγγιση. Προτίμησε να επιμείνει να τον ενημερώσουμε εμείς και ο ίδιος να κάνει τις ερωτήσεις. Συνεπώς πήρε το λόγο ο επιστημονικός μας αντιπρόσωπος, παρουσιάζοντας τις θέσεις των ακτιβιστών chemtrails και όπως ήταν επόμενο δέχθηκε από τον κ. Καρτάλη τα συνήθη ερωτήματα ρουτίνας για το πώς θα μπορούσαμε να αποδείξουμε τέτοιους ισχυρισμούς κ.τ.τ. Όταν του εξήγησα ότι αυτή η αντίδραση εκ μέρους του ήταν ακριβώς ο λόγος που τον ρωτήσαμε γιατί είχε υπογράψει το μορατόριουμ, είπε ότι δεν το είχε υπογράψει ο ίδιος αλλά κάποιο κυβερνητικό στέλεχος που δεν θυμόταν το όνομά του. Απάντησα ότι επρόκειτο για στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης και προφανώς γι΄αυτό αποτελεί επίσημη ελληνική πολιτική. Ο κ. Καρτάλης παρατήρησε τότε ότι το μορατόριουμ πρέπει να αφορά διαφόρων ειδών αγροτικούς ψεκασμούς. Κανείς από την αντιπροσωπεία δεν δέχθηκε ως αληθινό αυτόν τον ισχυρισμό αφού τέτοιοι ψεκασμοί δεν αποτελούν γεωμηχανική.

Η συζήτηση προχώρησε στο θέμα της ανταπόκρισης της κυβέρνησης Κύπρου στα αιτήματα των ακτιβιστών chemtrails. Στην Κύπρο οι αρμόδιοι υπουργοί έχουν υποσχεθεί να διεξαγάγουν τις αναγκαίες έρευνες για να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν οι κατηγορίες των ακτιβιστών. Ο κ. Καρτάλης είπε ότι «είναι εκτεθειμένος ο Υπουργός Άμυνας της Κύπρου» αν έχει πάρει στα σοβαρά κατηγορίες από ανεπίσημες πηγές ότι η Κύπρος δεν ελέγχει τον εναέριο της χώρο. Καθώς όμως η συζήτηση έθιξε το θέμα του HAARP και βγήκαν περισσότερες λεπτομέρειες για τη στάση των πολιτικών της Κύπρου, είπε ότι η ερμηνεία πως οι ψεκασμοί αποβλέπουν στην αύξηση της αγωγιμότητας της ατμόσφαιρας, του φάνηκε λιγότερο απίθανη. Τελικά είπε ότι δεν αποκλείει «την αρνητική ερμηνεία» και δέχθηκε να «ερευνήσει το θέμα». Ως υπόσχεση ήταν εξαιρετικά ασαφής αλλά επειδή δεν φάνηκε η συζήτηση να έχει ελπίδες να αποσπάσει τίποτα περισσότερο, τελειώσαμε. Η αντιπροσωπεία συμφώνησε ότι ερμηνεύει αυτήν την υπόσχεση ως κάτι που δεσμεύει τον κ. Καρτάλη.

Υπήρχε διάσταση απόψεων στην αντιπροσωπεία για το εάν ο κ. Καρτάλης είναι θύμα ελλειπούς πληροφόρησης ή αντίθετα υπεκφεύγει. Η πλειοψηφική άποψη είναι ότι υπεκφεύγει. Παρ’όλα αυτά έχει κατά κάποιον τρόπο αναλάβει δέσμευση και εναπόκειται σε μας να δούμε κατά πόσο θα μπορέσει να αξιοποιηθεί, χωρίς φυσικά να περιμένουμε πολλά πράγματα από συμβατικούς πολιτικούς. Το εάν τα chemtrails έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν σε εκλογικό θέμα είναι κάτι που θα πρέπει να ερευνήσουν οι ψηφοφόροι του Βόλου.

20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Η πρώτη πρωτεύουσα του σύγχρονου ελληνικού κράτους θέλει τη γιορτή της

kaspin — Fri, 20 May 2011 06:20:57 +0000

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ” τα ΝΕΑ”

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΙΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Με αρωγό την Ιστορία, η Αίγινα επιχειρεί την καθιέρωση ως τοπικής εορτής την 26η Ιανουαρίου, επέτειο της ορκωµοσίας του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας. Με βασικό χρηµατοδότη τη ∆ΕΗ, που αποζηµιώνει αδρά το νησί για το µπλακάουτ του περασµένου καλοκαιριού, ο ∆ήµος Αίγινας δροµολογεί την αποκατάσταση των καποδιστριακών κτιρίων. Οσο για τον «Καλλικράτη», «κάθε αρχή και δύσκολη» λέει ο κ. Σακκιώτης, δήµαρχος του νησιού.

1 Ο Ιωάννης Καποδίστριας αποτελούσε ανέκαθεν µήλον της Εριδος µεταξύ πολλών ελληνικών πόλεων. Η Αίγινα µε ποιο επιχείρηµα τον διεκδικεί;

Η ίδια η Ιστορία µάς δίνει αυτό το δικαίωµα. Ο Καποδίστριας εδώ αποβιβάστηκε, εδώ έβαλε τις βάσεις του σύγχρονου ελληνικού κράτους και από εδώ για ενάµιση χρόνο έστησε στα πόδια της την Ελλάδα.

2 Στο εγχείρηµα για την καθιέρωση της επετείου της ορκωµοσίας του Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας σε τοπική εορτή του νησιού έχετε συµπαραστάτες;

Δεν επιδέχεται αµφισβήτησης το γεγονός ότι εδώ ορκίστηκε η πρώτη κυβέρνηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Κατά συνέπεια όλοι οι επιστήµονες και τα συνέδρια περίτον Καποδίστρια που αποδέχονται την ιστορική πραγµατικότητα είναι συµπαραστάτες µας.

3 Τα καποδιστριακά κτίρια ωστόσο καταρρέουν. ∆εν αποτελεί χρέος της Αίγινας να αναδείξει την αξία τους;

Δεν διαφωνούµε.Αλλά ένας µικρός δήµος σαν την Αίγινα δεν έχει τηνοικονοµική ευχέρεια να τα αποκαταστήσει. Συνεπώς ευθύνη έχει και η κεντρική διοίκηση.

4 Το κόστος είναι µεγάλο. Θα βρεθούν τα κονδύλια;

Βρισκόµαστε στην καλύτερη θέση από ποτέ.Και η χορηγία της ΔΕΗ ύψους1,5 εκατ. ευρώ αλλά και µια σειρά άλλων επαφών µάς κάνουνπολύ αισιόδοξους.

5 Ντροπή χαρακτηρίζουν πολλοί ότι οι πάλαι
ποτέ Φυλακές της Αίγινας που έκλεισε η Μελίνα Μερκούρη µε προοπτική να µεταβληθεί το κτίριο σε χώρο πολιτισµού, χρόνια µετά παραµένουν περίπου ως είχαν. Θα γίνει κάτι;

Τοσυγκεκριµένοέργοείχε ανατεθεί στουπουργείο Πολιτισµού. Πρόσφατες συζητήσεις που έγιναν µε αρµόδιους παράγοντες µάς κάνουν να πιστεύουµε ότι σύντοµα θα έχουµε εξελίξεις.

6 Η ∆ΕΗ, εκτός της αποζηµίωσης που δίνει στην Αίγινα για το καταστροφικό µπλακάουτ του περασµένου καλοκαιριού, έχει φροντίσει να µην ξανασυµβεί;

Οιεπαφέςαυτόδείχνουν. Δεκαπέντε ζεύγη γεννητριών θα καλύψουν όλο το νησί ούτως ώστε να µην υπάρξει πρόβληµα κατά την επίφοβη θερινή περίοδο.

7 Το περίφηµο τέταρτο καλώδιο παροχής ρεύµατος, που χρόνια τώρα περιµένει το νησί, πρόκειται ποτέ να γίνει πραγµατικότητα;
Η ΔΕΗ το έχει εντάξει στο πρόγραµµά της και εφόσον υλοποιηθεί, το2014 θαέχουµε την πόντιση καλωδίου από τα Μέγαρα που θακαταστήσει ουσιαστικάαύταρκες το νησί από ενεργειακής πλευράς. 8 Ο «Καλλικράτης», στο πλαίσιο του οποίου οφείλετε να λειτουργήσετε, έχει δείξει τα πλεονεκτήµατά του;

Ο «Καλλικράτης» είναι ένα νοµοθέτηµα που βλέπει µακριά. Είναι πολύ νωρίς νατον κρίνουµε.

9 Το νοµοθέτηµα υπόσχεται πολλά στην Αυτοδιοίκηση. Πόσα έχει υλοποιήσει µέχρι τώρα;

Κάθεαρχήκαιδύσκολη. Υπάρχουν προβλήµατα κυρίως στον συντονισµό και την µεταβίβαση αρµοδιοτήτων.

10 Στο πεδίο της οικονοµικής ενίσχυσης, είναι εντάξει απέναντί σας;

Εχοντας υπόψη τα οικονοµικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει η χώρα, πρέπει όλοι να είµαστε προσεκτικοί και δίκαιοι. 11 Τα νησιά είχαν την τύχη να παραµείνουν αυτόνοµοι δήµοι. Τι άλλαξε σε σχέση µε το προηγούµενο καθεστώς;

Ουσιαστικά δεν έχουµε σηµαντικές αλλαγές. Οµως µετην πάροδο του χρόνου και τη µεταφορά των αρµοδιοτήτων, πιστεύω ότι θα έχουµε µεγάλες τροποποιήσεις.

12 Το πρόβληµα του νερού θα αποκατασταθεί ποτέ;

Νοµίζω ότι πια είµαστε σε πολύ καλή θέση.

13 Ο υποθαλάσσιος αγωγός υδροδότησης της Αίγινας, παλαιά και τετριµµένη προεκλογική υπόσχεση, υφίσταται ως πιθανή λύση;

Ελπίζουµε σύντοµα να έχουµε την οριστική δροµολόγησή του. 14 Λέγεται ότι σκοντάφτει σε ποικίλα και παγιωµένα συµφέροντα. Είναι γεγονός;

Συµφέροντα υπάρχουν πάντα και παντού. Σηµασία έχει η θέλησή σου να τα ξεπεράσεις.

15 Κι εσείς άλλωστε ως αντιπολίτευση τα είχατε καταγγείλει. Τώρα;

Δεν νοµίζω ότι έχει αλλάξει κάτι από την εποχή που ήµασταν αντιπολίτευση.

16 Θεωρητικά αποτελεί πλεονέκτηµα του κάθε δηµάρχου να πρόσκειται στο κυβερνών κόµµα.
Στην πράξη βρίσκετε ανταπόκριση στα αιτήµατά σας;
Ηγούµαι µιας παναιγινήτικης προσπάθειας κι έτσι θα πορευθώ. Στο τέλος θα δούµε τον λογαριασµό.

17 Η οικονοµική κρίση έχει επιπτώσεις στην Αυτοδιοίκηση;

Φυσικά ναι.Οµως είναιµια πραγµατικότητα κι έτσιπρέπει να την αντιµετωπίσουµε. 18 Στον τουρισµό;
Ο τουρισµός είναιµια πλευράτης οικονοµίας,µε αποτέλεσµα και αυτός να έχει σοβαρά προβλήµατα.

19 Τα στοιχεία για το καλοκαίρι είναι ενθαρρυντικά. Η Αίγινα είναι προετοιµασµένη;

Πιστεύουµε πως ναι. Η Αίγινα θα τιµήσει αυτούς που θα την επισκεφτούν µε καλές υπηρεσίες και κυρίως καλή διάθεση. 20 Το Φεστιβάλ του Φιστικιού καθιερώθηκε ως θεσµός. Θα τον ενισχύσετε;

Φυσικά και ήδη έχουν ξεκινήσει οι σχετικές προσπάθειες.

video για την πρωτοβουλία Καποδίστριας – Σπινέλι – Ευρωπη

kaspin — Sat, 12 Mar 2011 18:42:44 +0000

Δείτε με κλίκ στον παρακάνω σύνδεσμο video για την πρωτοβουλία Καποδίστριας – Σπινέλι – Ευρωπη

http://www.enouranois.gr/video/kapo.wmv

Το Μανιφέστο του Α. Σπινέλλι

kaspin — Tue, 11 Jan 2011 06:39:31 +0000

Il Manifesto di Ventotene(versione del 1944)
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ
Σχέδιο διακήρυξης(εκδοχή του 1944)
Ι.- Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει θεμελιωθεί πάνω στην αρχή της ελευθερίας. Σύμφωναμε αυτή ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι ένα απλό όργανο στην υπηρεσία ενός άλλουανθρώπου, αλλά ένα αυτόνομο κέντρο ζωής. Όλες οι πλευρές του κοινωνικού βίουπου δεν σεβάστηκαν την αρχή αυτή, στο πλαίσιο μιας μεγαλειώδους ιστορικήςδιαδικασίας, τέθηκαν σε δοκιμασία:
1ον) Καθιερώθηκε το ίσο δικαίωμα όλων των εθνών να οργανώνονται σε ανεξάρτητακράτη.Κάθε λαός, με τα δικά του εθνικά, γεωγραφικά, γλωσσικά και ιστορικάχαρακτηριστικά, έπρεπε να αναζητήσει στην κρατική οντότητα που δημιούργησε,σύμφωνα με τη δική του ιδιαίτερη αντίληψη της πολιτικής ζωής, τον μηχανισμό πουθα ικανοποιούσε καλύτερα τις ανάγκες του, χωρίς καμία ξένη παρέμβαση. Εφαλτήριογια την πρόοδο αυτή στάθηκε η ιδεολογία της εθνικής ανεξαρτησίας. Συνέβαλεστο ξεπέρασμα του ευτελούς τοπικισμού και συνεπώς στην ευρύτερη συσπείρωσηενάντια στην καταπίεση του ξένου δυνάστη. Εξάλειψε πολλούς από τους φραγμούςπου εμπόδιζαν την κυκλοφορία των ανθρώπων και των εμπορευμάτων. Μετέδωσεστους πιο καθυστερημένους πληθυσμούς κάθε νέου κράτους τους θεσμούς και τηδομή των πιο πολιτισμένων πληθυσμιακών ομάδων. Ταυτόχρονα όμως έριξε τονσπόρο του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, που είδε η γενιά μας να γιγαντώνεται,έως το σημείο να σχηματιστούν ολοκληρωτικά κράτη και να ξεσπάσουν παγκόσμιοιπόλεμοι.
Το έθνος δεν θεωρείται πια ως το ιστορικό προϊόν της συμβίωσης ανθρώπων πουχάρη σε μια μακρά διαδικασία έφθασαν σε έναν μεγαλύτερο συγκερασμό εθίμωνκαι προσδοκιών και βρίσκουν τώρα στο κράτος την αποτελεσματικότερη μορφήοργάνωσης του συλλογικού τους βίου στο πλαίσιο όλης της ανθρωπότητας.Αντίθετα, εξελίχθηκε σε μια θεϊκή οντότητα, σε έναν οργανισμό που πρέπει νασκέπτεται μόνο τη δική του ύπαρξη και ανάπτυξη χωρίς να ενδιαφέρεται στοελάχιστο για τη ζημία που μπορεί να προξενήσει στα άλλα έθνη. Η απόλυτηαυτοδυναμία των εθνικών κρατών οδήγησε στην ανάπτυξη επεκτατικών τάσεων.Κάθε κράτος αισθανόταν να απειλείται από την ισχύ των άλλων και θεωρούσεως «ζωτικό χώρο» όλο και πιο μεγάλες περιοχές που του επέτρεπαν να κινείταιελεύθερα και να εξασφαλίζει την ευημερία του χωρίς να εξαρτάται από κανένα άλλο.Αυτή η επιθυμία για κυριαρχία δεν μπορούσε να κορεστεί παρά μόνο με την ηγεμονίατου ισχυρότερου κράτους πάνω σε όλα τα άλλα.
Ως επακόλουθο, το κράτος, από θεματοφύλακας της ελευθερίας των πολιτών,μεταμορφώθηκε σε δεσπότη υπηκόων εν υπηρεσία, με όλες τις εξουσίες για νααντλεί τη μέγιστη πολεμική απόδοση. Ακόμα και σε περιόδους ειρήνης, πουστην πραγματικότητα αποτελούν ανάπαυλα για την προετοιμασία των επόμενων
αναπόφευκτων συγκρούσεων, η βούληση της στρατιωτικής τάξης υπερισχύει σεπολλές χώρες εκείνης της αστικής και καθιστά όλο και δυσκολότερη τη λειτουργίατων ελεύθερων πολιτευμάτων: το σχολείο, οι επιστήμες, η παραγωγή, η διοίκηση,προσανατολίζονται κυρίως στην ενίσχυση του πολεμικού δυναμικού. Οι μητέρεςχρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή στρατιωτών και ανταμείβονται κατά συνέπειαμε τα ίδια κριτήρια που βραβεύονται στις εκθέσεις τα γονιμότερα ζώα. Τα παιδιάεκπαιδεύονται από την πιο τρυφερή ηλικία στα όπλα και στο μίσος προς τουςξένους. Από τη στιγμή που όλα στρατιωτικοποιούνται και όλοι καλούνται συνεχώςνα υπηρετούν στον στρατό, καταργούνται και οι ατομικές ελευθερίες. Οι συνεχείςπόλεμοι οδηγούν στην εγκατάλειψη της οικογένειας, της δουλειάς, των περιουσιών,και στη θυσία της ίδιας της ζωής για σκοπούς των οποίων κανείς δεν αντιλαμβάνεταιπραγματικά την αξία. Οι προσπάθειες που καταβλήθηκαν για δεκαετίες προκειμένουνα αυξηθεί η συλλογική ευημερία καταστρέφονται μέσα σε λίγες ημέρες.
Τα ολοκληρωτικά κράτη είναι εκείνα που κατάφεραν συντονίσουν με τον πιοπρόσφορο τρόπο όλες τις κοινωνικές δυνάμεις. Ενεργοποίησαν στο έπακρο τονσυγκεντρωτισμό και την πολιτική αυτάρκειας και απέδειξαν συνεπώς ότι είναι οι πιοευπροσάρμοστοι οργανισμοί στο σημερινό διεθνές περιβάλλον. Αρκεί κάποιο έθνοςνα κάνει ένα βήμα προς έναν πιο έντονο ολοκληρωτισμό για να παρασυρθούν και ταυπόλοιπα στην ίδια πορεία από τη θέληση να επιβιώσουν.
2ον) Καθιερώθηκε το ίσο δικαίωμα όλων των πολιτών στη διαμόρφωση της κρατικήςβούλησης.Η βούληση αυτή έπρεπε να αποτελεί τη συνισταμένη των ευμετάβλητων οικονομικώνκαι ιδεολογικών αναγκών όλων των κοινωνικών κατηγοριών που εκφράζοντανελεύθερα. Αυτή η πολιτική οργάνωση επέτρεψε να διορθωθούν ή τουλάχιστον νααμβλυνθούν πολλές από τις πιο κραυγαλέες κληρονομικές αδικίες των καθεστώτωντου παρελθόντος. Επιπλέον, η ελευθερία του Τύπου και του συνέρχεσθαι και ηπροοδευτική επέκταση του δικαιώματος ψήφου καθιστούσαν όλο και πιο δυσχερήτην υπεράσπιση των παλαιών προνομίων και συνέβαλαν στη διατήρηση τουαντιπροσωπευτικού συστήματος.
Οι άποροι έμαθαν σιγά-σιγά να χρησιμοποιούν τα μέσα αυτά για να επιτεθούνστα κεκτημένα δικαιώματα των ευπόρων. Οι κοινωνικοί φόροι στα εισοδήματαπου δεν είχαν προκύψει από εργασία και τις κληρονομιές, τα κλιμακωτά ποσοστάφορολόγησης των μεγάλων περιουσιών, η εξαίρεση των κατώτερων εισοδημάτωνκαι των αγαθών πρώτης ανάγκης, η δωρεάν σχολική εκπαίδευση, η αύξηση τωνδαπανών κοινωνικής αρωγής και πρόνοιας, οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ο έλεγχοςτων εργοστασίων, απειλούσαν τις προνομιούχες τάξεις στα καλύτερα οχυρωμένακάστρα τους.
Ακόμα και οι προνομιούχες τάξεις που είχαν δεχτεί να επικρατήσει η ισότητα τωνπολιτικών δικαιωμάτων δεν μπορούσαν να παραδεχθούν ότι οι τάξεις των απόκληρωνθα τα χρησιμοποιούσαν για να επιδιώξουν στην πράξη την ισότητα εκείνη που θαέδινε στα δικαιώματα αυτά συγκεκριμένο περιεχόμενο πραγματικής ελευθερίας.Όταν, μετά το τέλος του 1ου Παγκόσμιου Πολέμου, η απειλή έγινε πάρα πολύσοβαρή, ήταν φυσικό οι τάξεις αυτές να χειροκροτήσουν θερμά και να υποστηρίξουντην εγκαθίδρυση δικτατοριών που αφαίρεσαν τα νόμιμα όπλα από τα χέρια τωναντιπάλων τους.
Από την άλλη πλευρά, ο σχηματισμός γιγαντιαίων βιομηχανικών και τραπεζικώνσυγκροτημάτων και συνδικάτων που κάτω από ενιαία καθοδήγηση συνένωνανολόκληρους στρατούς εργαζόμενων, συνδικάτων και συγκροτημάτων που πίεζαντις κυβερνήσεις για να επιτύχουν την πολιτική που ανταποκρινόταν καλύτερα σταιδιαίτερα συμφέροντά τους, απειλούσε να διαιρέσει το ίδιο το κράτος σε ανάλογεςοικονομικές βαρωνίες σε έντονη διαμάχη μεταξύ τους. Τα φιλελευθερο-δημοκρατικάπολιτεύματα, που είχαν καταστεί το εργαλείο για να εκμεταλλεύονται καλύτεραοι ομάδες αυτές ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο, έχαναν όλο και περισσότερο τοκύρος τους και έτσι διαχεόταν η πεποίθηση ότι μόνο το ολοκληρωτικό κράτος, πουθα καταργούσε τις λαϊκές ελευθερίες, θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να επιλύσειτη σύγκρουση συμφερόντων που οι πολιτικοί θεσμοί δεν κατάφερναν πια ναεμποδίσουν.
Εκ των πραγμάτων, στη συνέχεια, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα εδραίωσαν ενγένει τη θέση των διάφορων κοινωνικών κατηγοριών στα επίπεδα που είχαν φθάσειβαθμιαία προηγουμένως και απέκλεισαν, με τον αστυνομικό έλεγχο της ζωήςτων πολιτών και με τη βίαιη εξάλειψη όλων των αντιφρονούντων, κάθε νόμιμηδυνατότητα να διορθωθεί περαιτέρω η κατάσταση.Εξασφαλίστηκε έτσι η επιβίωση των απόλυτα παρασιτικών τάξεων των άεργωνγαιοκτημόνων και των εισοδηματιών που συμβάλλουν στην κοινωνική παραγωγήπηγαίνοντας μόνο να εισπράξουν τα μερίσματα από τους τίτλους τους. Τωνμονοπωλίων και των αλυσίδων που εκμεταλλεύονται τους καταναλωτές καιεξανεμίζουν τις οικονομίες των μικροαποταμιευτών. Των πλουτοκρατών πουκινούν παρασκηνιακά τους πολιτικούς σαν μαριονέττες για να κατευθύνουν όλοντον κρατικό μηχανισμό προς το ιδικό τους αποκλειστικά όφελος με τη δικαιολογίαότι εξυπηρετούν ανώτερα εθνικά συμφέροντα. Διατηρήθηκαν οι κολοσσιαίεςπεριουσίες των λίγων και η μιζέρια των μεγάλων μαζών, που αποκλείστηκαναπό κάθε δυνατότητα να απολαύσουν τους καρπούς του σύγχρονου πολιτισμού.Διασώθηκε ουσιαστικά ένα οικονομικό καθεστώς στο οποίο τα υλικά αποθέματακαι οι δυνάμεις της εργασίας, αντί να χρησιμοποιούνται για να ικανοποιήσουν τιςβασικές ανάγκες του ανθρώπου, τις απαραίτητες για την ανάπτυξη της ζωτικήςτου ενέργειας, κατευθύνονται για να ικανοποιήσουν τις πιο κενές επιθυμίες τωνπλουσιότερων. Διασώθηκε ένα οικονομικό καθεστώς το οποίο διαιωνίζει τη δύναμητου χρήματος στο πλαίσιο της ίδιας κοινωνικής τάξης, με το κληρονομικό δικαίωμανα μετατρέπεται σε προνόμιο χωρίς καμία αντιστοιχία με την κοινωνική αξία τήςπραγματικά προσφερόμενης υπηρεσίας. Το πεδίο των προλεταριακών δυνατοτήτωνσυρρικνώθηκε τόσο πολύ, ώστε οι εργαζόμενοι, για να επιβιώσουν, αναγκάστηκανσυχνά να παραδοθούν στην εκμετάλλευση όποιου τους προσέφερε οποιαδήποτεευκαιρία απασχόλησης.
Τα συνδικάτα, για να κρατούν ακίνητη και υπάκουη την εργατική τάξη, έχουνμετατραπεί από ελεύθεροι οργανισμοί πάλης, κατευθυνόμενοι από άτομα πουαπόλαυαν της εμπιστοσύνης των εταίρων, σε όργανα αστυνομικής εποπτείας υπό τηδιοίκηση υπαλλήλων που επιλέγονται από την άρχουσα τάξη και που είναι υπόλογοιμόνο απέναντι σε αυτή. Εάν κάποια διόρθωση τύχει να γίνει σε ένα τέτοιο οικονομικόκαθεστώς, υπαγορεύεται πάντα μόνο από μιλιταριστικές ανάγκες που συνάδουν με τιςαντιδραστικές προσδοκίες των προνομιούχων τάξεων όσον αφορά την ανάδυση καιεδραίωση των ολοκληρωτικών κρατών.
3ον) Ενάντια στον αυταρχικό δογματισμό ορθώθηκε η πάγια αξία του κριτικού
πνεύματος.Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ή έπρεπε να διασταυρώνεται ή να καταρρέει. Στημεθοδικότητα αυτής της απροκατάληπτης στάσης οφείλονται οι μείζονες κατακτήσειςτης κοινωνίας μας σε κάθε πεδίο. Η πνευματική όμως αυτή ελευθερία δεν άντεξεστην κρίση που έφερε στην επιφάνεια τα ολοκληρωτικά κράτη. Νέα δόγματα, πουέγιναν δεκτά είτε από πεποίθηση είτε από υποκρισία, κυριάρχησαν σε όλες τιςεπιστήμες.
Μολονότι κανένας δεν γνωρίζει τι είναι μια φυλή, που ακόμη και η πιο στοιχειώδηςιστορική γνώση μπορεί να αποδείξει πόσο παράλογη είναι η έννοια αυτή, απαιτείταιαπό τους φυσιολόγους να πιστέψουν, να αποδείξουν και να πείσουν ότι ανήκουμεσε μια εκλεκτή φυλή μόνον επειδή ο ιμπεριαλισμός χρειάζεται τον μύθο αυτό γιανα εξάψει στις μάζες το μίσος και την αλαζονεία. Οι πιο προφανείς έννοιες τηςοικονομικής επιστήμης μεταβάλλονται σε αναθέματα προκειμένου να προβληθούνη πολιτική της αυτάρκειας, των ισοζυγισμένων ανταλλαγών και των άλλων παλιώνόπλων του μερκαντιλισμού, ως οι σημαντικές ανακαλύψεις των καιρών μας. Λόγωτης οικονομικής αλληλεξάρτησης όλων των χωρών του κόσμου, ο πλανήτης αποτελείστο σύνολό του ζωτικό χώρο για κάθε λαό που θέλει να διατηρήσει το επίπεδο ζωήςπου αντιστοιχεί στη σύγχρονη πολιτισμική κατάσταση. Δημιουργήθηκε όμως ηψευδοεπιστήμη της γεωπολιτικής για να δοθεί υπόσταση στη θεωρία των ζωτικώνχώρων και να επενδυθεί θεωρητικά η βούληση του ιμπεριαλισμού για ηγεμονία.
Τα κύρια στοιχεία της ιστορίας πλαστογραφούνται σύμφωνα με τα συμφέροντατης άρχουσας τάξης. Κάθε μη ορθόδοξο πόνημα αποβάλλεται από τις βιβλιοθήκεςκαι τα βιβλιοπωλεία. Ο σκοταδισμός απειλεί και πάλι να καταπνίξει το ανθρώπινοπνεύμα. Υπονομεύεται η ίδια η κοινωνική ηθική της ελευθερίας και της ισότητας.Οι άνθρωποι δεν θεωρούνται πλέον ελεύθεροι πολίτες που αξιοποιούν το κράτοςγια να επιτύχουν ευκολότερα τους συλλογικούς τους στόχους. Γίνονται υπηρέτεςτου κράτους το οποίο καθορίζει ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι τους και ως κρατικήβούληση υιοθετείται βεβαίως η βούληση όσων κατέχουν την εξουσία. Οι άνθρωποιδεν είναι πια υποκείμενα δικαίου, αλλά, ιεραρχικά καταταγμένοι, υποχρεούνται ναυπακούουν χωρίς αντίρρηση στις ανώτερες αρχές που κορυφώνονται σε μία αρχηγίαδεόντως θεοποιημένη.Το καθεστώς των φατριών αναγεννιέται δυναμικά από τις στάχτες του.
Αυτός ο αντιδραστικός ολοκληρωτικός πολιτισμός, αφού θριάμβευσε σε διάφορεςχώρες, βρήκε τελικά στη ναζιστική Γερμανία τη δύναμη που εκτίμησε ότιμπορούσε να επιφέρει το τελικό κτύπημα. Μετά από μία σχολαστική προετοιμασία,εκμεταλλευόμενος με θράσος και χωρίς ενδοιασμό, έχθρες, εγωισμούς και τη βλακείατων άλλων, παρασύροντας πίσω του άλλα υποτελή ευρωπαϊκά κράτη – πρώτομεταξύ των οποίων την Ιταλία – και συμμαχώντας με την Ιαπωνία, η οποία επιδιώκειτους ίδιους στόχους στην Ασία, ρίχτηκε στο έργο της επικυριαρχίας. Η νίκη τουθα σήμαινε την οριστική εδραίωση του ολοκληρωτισμού στον κόσμο. Όλα του ταχαρακτηριστικά θα εντείνονταν στον υπέρτατο βαθμό και οι προοδευτικές δυνάμειςθα καταδικάζονταν για πολύ καιρό σε μία απλή αρνητική στάση.
Η παραδοσιακή αλαζονεία και αδιαλλαξία της γερμανικής στρατιωτικής τάξηςμπορεί να μας δώσει ήδη μιαν ιδέα για το ποιόν της κυριαρχίας της μετά από ένανικηφόρο πόλεμο. Οι Γερμανοί, ως νικητές, θα μπορούσαν να επιτρέψουν και κάποιοπρόσχημα γενναιοδωρίας προς τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Να σεβαστούν
τυπικά τα εδάφη τους και τους πολιτικούς θεσμούς τους και να κυβερνήσουν μετρόπο που να ικανοποιεί το βλακώδες πατριωτικό συναίσθημα εκείνων που κοιτούντα χρώματα των συνοριακών στύλων και την εθνικότητα των πολιτικών προσώπωνπου παρουσιάζονται στο προσκήνιο, αντί για τον συσχετισμό των δυνάμεων και τοπραγματικό περιεχόμενο των κρατικών δομών. Όπως όμως και να παραλλάξουντην κυριαρχία τους η πραγματικότητα θα είναι πάντα η αυτή: μια νέα διαίρεση τηςανθρωπότητας σε Σπαρτιάτες και Είλωτες.
Ακόμη και να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών, οολοκληρωτισμός θα έχει κάνει ένα επιπλέον βήμα μπροστά, καθώς όλες οι χώρες πουθα ξεφύγουν από τον εναγκαλισμό της Γερμανίας, θα αναγκαστούν να υιοθετήσουντην ίδια μορφή πολιτικής οργάνωσης και να προετοιμαστούν κατάλληλα εκ νέου γιαπόλεμο.
Αν όμως η χιτλερική Γερμανία κατάφερε να νικήσει το ένα μετά το άλλο τα μικράκράτη, με τη δράση της ανάγκασε να κατέβουν στην κονίστρα όλο και πιο μεγάλεςδυνάμεις. Η θαρραλέα μαχητικότητα της Μεγάλης Βρετανίας, που κράτησε κεφάλιστον εχθρό ακόμη και τη στιγμή που έμεινε μόνη, εξώθησε τους Γερμανούς ναπροσκρούσουν στη γενναία αντίσταση του σοβιετικού στρατού και έδωσε χρόνο στηνΑμερική να θέσει σε κίνηση τις αστείρευτες παραγωγικές της πηγές. Ο αγώνας αυτόςενάντια στον γερμανικό ιμπεριαλισμό συνδέεται στενά με τον αγώνα που διεξάγει οκινεζικός λαός ενάντια στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό.
Τεράστιες μάζες ανθρώπων και πλούτου έχουν ήδη παραταχτεί απέναντι από τιςολοκληρωτικές δυνάμεις. Οι τελευταίες έχουν φθάσει στο ανώτερο σημείο τωνδυνατοτήτων τους και δεν μπορούν πλέον παρά να φθαρούν βαθμιαία. Οι αντίπαλεςδυνάμεις έχουν αντίθετα ξεπεράσει το σημείο της μέγιστης ύφεσης και βρίσκονται σεφάση ανάκαμψης.
Ο πόλεμος των συμμάχων ξυπνάει κάθε μέρα όλο και περισσότερο την επιθυμίαγια απελευθέρωση, ακόμη και στις χώρες που είχαν υποκύψει στη βία και είχανκαταπτοηθεί από το πλήγμα που είχαν δεχθεί. Ξυπνάει έως και τη βούληση των ίδιωντων λαών των δυνάμεων του Άξονα, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι παρασύρθηκανσε μια απελπιστική κατάσταση μόνο για να ικανοποιήσουν τον πόθο των ηγετών τουςγια κυριαρχία.
Η αργή διαδικασία χάρη στην οποία τεράστιες μάζες ανθρώπων αφήνονταν παθητικάνα διαμορφωθούν από το νέο καθεστώς, προσαρμοζόμενες και συνεισφέρουσες έτσιστην εδραίωσή του, έχει ανακοπεί. Απεναντίας έχει αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία.Σε αυτό το τεράστιο κύμα που ορθώνεται αργά βρίσκονται όλες οι προοδευτικέςδυνάμεις: τα πιο φωτισμένα τμήματα των εργατικών τάξεων που δεν παρασύρθηκαναπό τον τρόμο και τις απατηλές υποσχέσεις στην αναζήτηση ενός ανώτερου τρόπουζωής, τα πιο συνειδητοποιημένα στοιχεία των τάξεων των διανοούμενων, που φέρουνβαρέως την υποβάθμιση στην οποία υποβάλλεται η διανόηση, επιχειρηματίες πουαισθάνονται ικανοί για νέες πρωτοβουλίες και θα ήθελαν να αποδεσμευτούν από τιςγραφειοκρατικές αγκυλώσεις και την πολιτική εθνικής αυτάρκειας που εμποδίζουνκάθε τους κίνηση. Όλοι αυτοί τέλος που από ένα έμφυτο συναίσθημα αξιοπρέπειαςδεν κάμπτουν τη σπονδυλική στήλη στην ταπείνωση της σκλαβιάς.Σε όλες αυτές τις δυνάμεις εμπιστευόμαστε σήμερα τη σωτηρία του πολιτισμού μας.
ΙΙ.- ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
Η ήττα όμως της Γερμανίας δεν θα οδηγήσει αυτόματα στην αναδιάταξη τηςΕυρώπης σύμφωνα με το δικό μας πολιτισμικό ιδεώδες.
Στη σύντομη περίοδο της γενικής κρίσης (κατά την οποία τα κράτη θα έχουνσωριαστεί σε ερείπια και οι λαϊκές μάζες θα αναμένουν εναγωνίως τον νέολόγο, αποτελώντας ύλη ακατέργαστη, διάπυρη και επιδεκτική να διαμορφωθείσε νέα σχήματα, έτοιμα να υποδεχτούν την ηγεσία σοβαρών διεθνιστών), οι πιοπρονομιούχες τάξεις των παλαιών εθνικών συστημάτων θα επιδιώξουν με δόλο ήμε τη βία να μετριάσουν το κύμα των διεθνιστικών αισθημάτων και πόθων και θαβαλθούν επιδεικτικά να ανασυγκροτήσουν τις παλαιές κρατικές οργανωτικές δομές.Είναι μάλιστα πιθανό να προσπαθήσουν να εξωθήσουν τα πράγματα προς αυτή τηνκατεύθυνση και οι εγγλέζοι ιθύνοντες, ίσως σε συμφωνία με τους Αμερικανούς, γιανα εφαρμόσουν και πάλι την πολιτική της ισορροπίας των εξουσιών, προς το άμεσοπροφανώς συμφέρον των αυτοκρατοριών τους.Οι συντηρητικές δυνάμεις, δηλαδή η ηγεσία των βασικών θεσμικών οργάνων τωνεθνικών κρατών, τα ανώτερα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, με επικεφαλής, εκείόπου υπάρχουν, τις μοναρχίες, οι ομάδες εκείνες του μονοπωλιακού καπιταλισμούπου έχουν συνδέσει τις τύχες των κερδών τους με τις τύχες των κρατών, οι μεγάλοιγαιοκτήμονες και η υψηλή εκκλησιαστική ιεραρχία που μόνο από μια σταθερήσυντηρητική κοινωνία μπορεί να εξασφαλίσει τα παρασιτικά της έσοδα, και πίσωτους όλο το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που εξαρτώνται από αυτούς ή που έχουνμόνο θαμπωθεί από την παραδοσιακή τους εξουσία: όλες αυτές οι αντιδραστικέςδυνάμεις αισθάνονται σήμερα το οικοδόμημα να τρίζει και ψάχνουν τρόπους ναδιασωθούν. Η κατάρρευση θα τους στερήσει μονομιάς όλες τις εγγυήσεις που είχανμέχρι σήμερα και θα τις αφήσει έκθετες στην έφοδο των προοδευτικών δυνάμεων.
Η επαναστατική κατάσταση: παλαιά και νέα ρεύματα
Η πτώση των ολοκληρωτικών καθεστώτων θα σημάνει συναισθηματικά γιαολόκληρους λαούς την έλευση της «ελευθερίας». Θα αρθεί κάθε εμπόδιο καιαυτομάτως θα επικρατήσουν ευρύτατες ελευθερίες του λόγου και του συνέρχεσθαι.Θα είναι ο θρίαμβος των δημοκρατικών τάσεων. Με αναρίθμητες παραλλαγές. Απόέναν πολύ συντηρητικό φιλελευθερισμό έως τον σοσιαλισμό και την αναρχία. Οιδημοκρατικοί πιστεύουν στην «αυθόρμητη δημιουργία» των γεγονότων και τωνθεσμικών οργάνων, στην απόλυτη καλοσύνη των κινήτρων που έρχονται από τακάτω. Δεν θέλουν να εκβιάσουν την «ιστορία», τον «λαό», το «προλεταριάτο» ήόπως αλλιώς αποκαλούν τον Θεό τους. Προοιωνίζονται το τέλος των δικτατοριών,το φαντάζονται ως ανταπόδοση στον λαό των απαράγραπτων δικαιωμάτωναυτοδιάθεσης. Τα όνειρά τους θα εκπληρωθούν με τη σύγκληση μιας συντακτικήςσυνέλευσης, εκλεγμένης από την πιο ευρεία εκλογική βάση και με τον πιοσχολαστικό σεβασμό του δικαιώματος των ψηφοφόρων, η οποία θα αποφασίσει τιείδους σύνταγμα θα παραγάγει.Εάν ο λαός είναι ανώριμος, θα παραγάγει ένα κακό σύνταγμα το οποίο θα καταστείδυνατό να διορθωθεί μόνο μέσω ενός διαρκούς αγώνα πειθούς.
Οι δημοκρατικοί δεν απορρίπτουν τη βία ως αρχή. Θέλουν να τη χρησιμοποιούν
μόνο όταν η πλειονότητα είναι πεπεισμένη για την αναγκαιότητά της. Δηλαδήακριβώς όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Ως εκ τούτου είναι κατάλληλοινα κυβερνούν μόνο σε περιόδους ομαλότητας, κατά τις οποίες ένας λαός είναιστο σύνολό του πεπεισμένος για την καλή ποιότητα των βασικών θεσμών, πουπρέπει να διορθώνονται μόνο σε σχετικά δευτερεύοντα σημεία. Σε επαναστατικέςεποχές, κατά τις οποίες οι θεσμοί δεν πρέπει απλώς να χρήζουν διαχείρισηςαλλά να δημιουργούνται, η δημοκρατική πρακτική αποτυγχάνει παταγωδώς. Ηαξιολύπητη αδυναμία των δημοκρατικών κατά τη ρωσική, τη γερμανική και τηνισπανική επανάσταση προσφέρει τρία από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα. Σετέτοιες καταστάσεις, μετά τη διάλυση του παλαιού κρατικού μηχανισμού, με τουςνόμους του και τη διοίκησή του, ξεφυτρώνουν αμέσως είτε με ομοιότητες προςτην παλαιά νομιμότητα είτε περιφρονώντας την, ένα πλήθος συνελεύσεων καιλαϊκών αντιπροσωπειών στις οποίες συγκλίνουν και δραστηριοποιούνται όλες οιπροοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις. Ο λαός έχει μεν ορισμένες βασικές ανάγκεςνα ικανοποιήσει αλλά δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι θέλει και πως να το κάνει. Στααυτιά του ηχούν χίλιες καμπάνες. Τα εκατομμύρια κεφάλια του δεν καταφέρνουν ναπροσανατολιστούν και αποσυντίθενται σε ένα πλήθος αντικρουόμενων μεταξύ τουςτάσεων.
Τη στιγμή που χρειάζεται η μέγιστη αποφασιστικότητα και τόλμη, οι δημοκρατικοί,επειδή δεν υποστηρίζονται από μια αυθόρμητη λαϊκή συναίνεση, αλλά μόνο απόένα θολό συνονθύλευμα παθών, αισθάνονται χαμένοι. Σκέπτονται ότι χρέος τουςείναι να δημιουργήσουν αυτή τη συναίνεση και παρουσιάζονται ως ιεροκήρυκεςτην ώρα που χρειάζονται αρχηγοί για να οδηγήσουν, γνωρίζοντας που θα φθάσουν.Χάνουν τις ευνοϊκές συγκυρίες για να εδραιώσουν το νέο καθεστώς, επιδιώκονταςνα θέσουν αμέσως σε λειτουργία μηχανισμούς που είναι κατάλληλοι μόνο γιαπεριόδους σχετικής ομαλότητας, ενώ απαιτείται μακρά προετοιμασία. Παρέχουνστους αντιπάλους τους τα όπλα τα οποία στη συνέχεια εκείνοι χρησιμοποιούν για νατους ανατρέψουν. Εκπροσωπούν εντέλει, στις χίλιες τάσεις τους, όχι πια τη βούλησηγια ανανέωση, αλλά τις συγκεχυμένες επιθυμίες που βασιλεύουν σε κάθε νου, οιοποίες, αυτοαναιρούμενες, προετοιμάζουν το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τηςαντίδρασης.Η δημοκρατική πολιτική μεθοδολογία θα είναι βάρος κατά την επαναστατική κρίση.
Όταν οι δημοκρατικοί θα έχουν αναλώσει σε λογομαχίες τις πρώτες λαϊκέςσυμπάθειες που είχαν κερδίσει ως εγγυητές της ελευθερίας, χάνοντας κάθε σοβαρήπολιτική και κοινωνική επανάσταση, θα ανασυνταχθούν αναπόφευκτα οι προ-ολοκληρωτικοί πολιτικοί θεσμοί και ο αγώνας θα επιστρέψει στα παλαιά πρότυπατων αντιμαχόμενων τάξεων.
Η αρχή σύμφωνα με την οποία η πάλη των τάξεων είναι ο όρος που συνοψίζει όλα ταπολιτικά προβλήματα, αποτέλεσε τη βασική θέση ειδικά των εργοστασιακών εργατώνκαι χρησίμευσε για να προσδώσει ουσία στην πολιτική τους έως ότου δεν έμπαινανυπό αμφισβήτηση οι θεμελιώδεις θεσμοί. Όταν όμως εξ ανάγκης επιβάλλεται ημεταρρύθμιση όλης της κοινωνικής οργάνωσης, η αρχή αυτή μετατρέπεται σεεργαλείο απομόνωσης του προλεταριάτου. Οι εργάτες, ταξικά διαμορφωμένοι, δενβλέπουν παρά μόνο τις ιδιαίτερές τους ταξικές ή ακόμη και κλαδικές διεκδικήσεις.Είτε δεν μεριμνούν για το πώς θα τις συνδέσουν με τα συμφέροντα των άλλωντάξεων είτε, όπως υπαγορεύεται από μία εκατονταετή προπαγάνδα ως το βασικόφάρμακο για όλα τους τα δεινά, φιλοδοξούν να επιβάλουν τη μονόπλευρη δικτατορία
της τάξης τους, πραγματοποιώντας την ουτοπική κολεκτιβοποίηση όλων των υλικώνμέσων παραγωγής. Η πολιτική αυτή δεν καταφέρνει να επηρεάσει άλλο κοινωνικόστρώμα, παρά μόνο τους εργάτες οι οποίοι στερούν έτσι την υποστήριξή τους στιςάλλες προοδευτικές δυνάμεις ή τις αφήνουν να πέσουν στο έλεος της αντίδρασηςπου τις οργανώνει επιδέξια για να τσακίσουν στη συνέχεια το ίδιο το προλεταριακόκίνημα.
Μεταξύ των διαφόρων προλεταριακών τάσεων, οι κομμουνιστές, οπαδοί της ταξικήςπολιτικής και του ιδεώδους του κολεκτιβισμού, έχουν αναγνωρίσει τη δυσκολία νασυγκεντρώσουν τις απαραίτητες δυνάμεις για να νικήσουν και, για τον λόγο αυτό, σεαντίθεση με τα άλλα λαϊκά κόμματα, έχουν συνταχθεί σε ένα άκαμπτα πειθαρχημένοκίνημα που εκμεταλλεύεται τον ρωσικό μύθο για να οργανώνει τους εργάτες χωρίς νατους ακούει και για να τους χρησιμοποιεί στις πιο ανόμοιες διεκδικήσεις.
Η τακτική αυτή καθιστά τους κομμουνιστές πιο αποτελεσματικούς από τουςδημοκρατικούς στη διαχείριση των επαναστατικών κρίσεων. Κρατώντας όμως τιςεργατικές τάξεις όσο το δυνατόν μακρύτερα από τις άλλες επαναστατικές δυνάμεις– κηρύσσοντας ότι η δική τους «αληθινή» επανάσταση δεν έχει έλθει ακόμη– συνιστούν την κρίσιμη ώρα ένα διασπαστικό στοιχείο που αποδυναμώνει τοσύνολο. Επιπλέον, η απόλυτη εξάρτησή τους από το ρωσικό κράτος, που τους έχειεπανειλημμένως χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τους δικούς του εθνικούς στόχους,τους εμποδίζει να εφαρμόσουν κάποια πολιτική με ένα μίνιμουμ συνέχειας. Έχουνπάντοτε ανάγκη να κρύβονται πίσω από έναν Κάρολυ, έναν Μπλουμ, έναν Νεγκρίν,για να γκρεμιστούν στη συνέχεια μαζί με τις χρησιμοποιημένες δημοκρατικέςμαριονέττες.Η εξουσία δεν κατακτάται και δεν διατηρείται απλώς με την πονηριά, αλλά μετην ικανότητα να ανταποκρίνεσαι με οργανικό και ζωτικό τρόπο στις ανάγκες τηςσύγχρονης κοινωνίας.Εάν ο αγώνας θα περιοριζόταν αύριο στο παραδοσιακό εθνικό πεδίο, θα ήταν πάραπολύ δύσκολο να ξεφύγουμε από τα παλιά ερωτηματικά. Τα εθνικά κράτη έχουν ήδησυγκροτήσει με τόσο στέρεο τρόπο τις οικονομίες τους, που πολύ σύντομα κεντρικόζήτημα θα γινόταν το ποια ομάδα οικονομικών συμφερόντων, ήτοι ποια τάξη, θαέπρεπε να πάρει τα ηνία. Το μέτωπο των προοδευτικών δυνάμεων θα διασπαζότανεύκολα στη σύγκρουση ανάμεσα σε τάξεις και οικονομικές κατηγορίες. Κατά πάσαπιθανότητα κέρδος θα εισέπρατταν μόνο οι αντιδραστικοί.
Ένα πραγματικό επαναστατικό κίνημα πρέπει να προκύψει από αυτούς που μπόρεσαννα ασκήσουν κριτική στις παλαιές πολιτικές θέσεις. Θα πρέπει να συνεργαστεί με τιςδημοκρατικές δυνάμεις, με τις κομμουνιστικές και, γενικά, με όσους συνεργάζονταιγια τη διάλυση του ολοκληρωτισμού. Χωρίς όμως να αφεθεί να παγιδευτεί στηνπολιτική πρακτική καμιάς από αυτές.
Οι αντιδραστικές δυνάμεις διαθέτουν ανθρώπους και στελέχη ικανά καιεκπαιδευμένα στη διοίκηση. Θα αντισταθούν λυσσαλέα για να διατηρήσουν τηνπρωτοκαθεδρία τους. Την καίρια στιγμή θα παρουσιαστούν καλά μεταμφιεσμένεςκαι θα διακηρύξουν την αγάπη τους για την ελευθερία, την ειρήνη, και τη γενικήευημερία των πιο φτωχών τάξεων. Στο παρελθόν έχουμε δει με ποιο τρόποδιείσδυσαν στα λαϊκά κινήματα και τα παρέλυσαν, τα εξέτρεψαν από την πορείατους και τα μετέτρεψαν στο ακριβώς αντίθετο. Αναμφίβολα θα είναι η πιο επικίνδυνηδύναμη με την οποία θα πρέπει να λογαριαστούμε.
Το σημείο στο οποίο θα προσπαθήσουν να κρατηθούν οι δυνάμεις αυτές θα είναι ηαποκατάσταση του εθνικού κράτους. Για να μπορέσουν έτσι να ασκήσουν πίεση στοπιο διαδεδομένο λαϊκό συναίσθημα, το πιο πληγωμένο από τα πρόσφατα κινήματακαι το πιο εύχρηστο για αντιδραστικούς σκοπούς: το πατριωτικό συναίσθημα. Με τοντρόπο αυτό ελπίζουν ακόμη ότι θα προκαλέσουν σύγχυση στις ιδέες των αντιπάλων,καθώς οι λαϊκές μάζες έχουν αποκτήσει την μέχρι τώρα πολιτική τους εμπειρία μόνοστο εθνικό πλαίσιο. Θα είναι συνεπώς αρκετά εύκολο να τις κάνουν να πιστέψουν,τόσο αυτές όσο και τους πιο μύωπες ηγέτες τους, στην ανάγκη να ανοικοδομηθούν τακράτη που καταστράφηκαν από την καταιγίδα.
Εάν επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η αντίδραση θα νικήσει. Θα μπορούσαν επίσηςτα κράτη αυτά να είναι φαινομενικά ευρέως δημοκρατικά και σοσιαλιστικά. Ηεπιστροφή της εξουσίας στα χέρια των αντιδραστικών θα είναι μόνο ζήτημαχρόνου. Θα έλθουν ξανά στην επιφάνεια οι εθνικές αντιζηλίες και κάθε κράτος θαεπαφίεται εκ νέου για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του μόνο στη δύναμη των όπλων.Πρωταρχικό καθήκον θα καταστεί και πάλι, αργά ή γρήγορα, η μετατροπή των λαώνσε στρατούς. Οι στρατηγοί θα ξαναπάρουν τα ηνία, τα μονοπώλια θα κερδίζουναπό τις πολιτικές αυτάρκειας, οι γραφειοκρατικές συντεχνίες θα συνεχίσουν ναδιογκώνονται, οι ιερείς να κρατούν πειθήνιες τις μάζες. Μπροστά στην ανάγκητης νέας πολεμικής προετοιμασίας, όλες οι κατακτήσεις της πρώτης στιγμής θασυρρικνωθούν στο μηδέν.
Το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί αρχικά, δεδομένου ότι η αποτυχία θα καταστήσειφαινομενική οποιαδήποτε άλλη πρόοδο, είναι η οριστική άρση της διαίρεσης τηςΕυρώπης σε κυρίαρχα εθνικά κράτη. Η συντριβή των περισσότερων κρατών τηςηπείρου από τον γερμανικό οδοστρωτήρα έφερε τους ευρωπαϊκούς λαούς μπροστάστην ίδια μοίρα και ή θα υποστούν όλοι μαζί τη χιτλερική δεσποτεία ή όλοι μαζί θαεισέλθουν μετά την πτώση της σε μια επαναστατική περίοδο που δεν θα τους αφήσειευκρινώς χωρισμένους σε στέρεες κρατικές δομές. Τα πνεύματα είναι τώρα πολύπιο ευμενώς διατεθειμένα απ’ ό,τι στο παρελθόν απέναντι σε μια ομοσπονδιακήαναδιοργάνωση της Ευρώπης. Η σκληρή εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών άνοιξετα μάτια και σε όποιον δεν ήθελε να δει και βοήθησε να ωριμάσουν πολλές ευνοϊκέςπεριστάσεις για το ιδεώδες μας.
Όλοι οι εχέφρονες άνθρωποι αναγνωρίζουν πλέον ότι δεν μπορεί να διατηρηθεί μιαισορροπία ανάμεσα σε ανεξάρτητα ευρωπαϊκά κράτη και μια μιλιταριστική Γερμανίανα συμβιώνει μαζί τους επί ίσοις όροις. Ούτε μπορεί να κατακερματιστεί η Γερμανίακαι να κρατηθεί πατημένη στο λαιμό αφού νικηθεί. Στην πράξη φάνηκε ξεκάθαραότι καμία χώρα της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι αμέτοχη τη στιγμή που οι άλλεςσυγκρούονται, και μάλιστα όταν οι διακηρύξεις ανεξαρτησίας και τα σύμφωνα μηεπίθεσης έχουν μηδενική αξία. Έχει πια αποδειχτεί η ματαιότητα και μάλιστα ηβλαβερότητα των οργανισμών του τύπου της Κοινωνίας των Εθνών που χωρίς μιαστρατιωτική δύναμη ικανή να επιβάλει τις αποφάσεις της, παρίστανε ότι εγγυάται τηνεφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα ότι σέβεται την απόλυτη κυριαρχίατων κρατών μελών. Παράλογη αποδείχτηκε η αρχή της μη επέμβασης, σύμφωνα μετην οποία κάθε λαός θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος να έχει τη δεσποτική κυβέρνησηπου του αρέσει, λες και η εσωτερική συγκρότηση κάθε μεμονωμένου κράτους δεναποτελεί ζωτικό συμφέρον για όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Άλυτα έμειναντα πολλαπλά προβλήματα που δηλητηριάζουν τις διεθνείς σχέσεις των κρατών της
ηπείρου, όπως η χάραξη των συνόρων στις ζώνες με μικτό πληθυσμό, η υπεράσπισητων αλλοεθνοτικών μειονοτήτων, η έξοδος στη θάλασσα των χωρών που βρίσκονταιμακριά της, το βαλκανικό ζήτημα, το ιρλανδικό κλπ.. Τα προβλήματα αυτά θαέβρισκαν την πιο απλή λύση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, αφού θα έχαναντην οξύτητά τους καθώς θα μετατρέπονταν σε προβλήματα σχέσεων ανάμεσα σεδιάφορες επαρχίες. Τέτοια λύση βρήκαν στο παρελθόν τα αντίστοιχα προβλήματατων κρατιδίων που έγιναν τμήμα μιας ευρύτερης κρατικής οντότητας.
Από τη άλλη πλευρά, το τέλος του αισθήματος ασφάλειας που παρείχε τοαπρόσβλητο της Μεγάλης Βρετανίας και έκανε τους Άγγλους να πιστεύουνστη «λαμπρή απομόνωση», η διάλυση του στρατού και της ίδιας της γαλλικήςδημοκρατίας στην πρώτη σοβαρή σύγκρουση με τις γερμανικές δυνάμεις (πράγμαπου ελπίζεται ότι μετρίασε τη σοβινιστική πεποίθηση της απόλυτης γαλλικήςανωτερότητας) και ιδίως η συνειδητοποίηση του κινδύνου γενικής υποτέλειας,δημιούργησαν τις προϋποθέσεις που θα ευνοήσουν την οικοδόμηση ενόςομοσπονδιακού καθεστώτος και θα τεθεί ένα τέλος στη σημερινή αναρχία. Τογεγονός ακόμη ότι η Αγγλία δέχτηκε πια την αρχή της ινδικής ανεξαρτησίας και ότιη Γαλλία, αναγνωρίζοντας την ήττα της, έχασε όλη της την αυτοκρατορία, κάνουνακόμη πιο εύκολο να βρεθεί μια βάση συμφωνίας για να διευθετηθεί ευρωπαϊκά τοζήτημα των αποικιακών κτήσεων.
Σε όλα αυτά πρέπει τέλος να προστεθεί ότι έπαψαν να υπάρχουν ορισμένες από τιςκύριες δυναστείες και ότι τα στηρίγματα όσων επιβίωσαν είναι σαθρά. Πράγματιπρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι δυναστείες, θεωρώντας παραδοσιακά τις διάφορεςχώρες ως ιδιοκτησία τους και αποτελώντας το στήριγμα ισχυρών συμφερόντων,αντιπροσωπεύουν ένα σοβαρό εμπόδιο για την ορθολογική οργάνωση τωνΗνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης οι οποίες δεν μπορεί παρά να διέπονται από έναδημοκρατικό σύνταγμα που θα σέβονται όλες οι ομόσπονδες χώρες. Θα πρέπει επίσηςνα αναγνωριστεί ότι η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, όταν θα έχει ξεπεραστεί ο ορίζονταςτης γηραιάς ηπείρου, θα είναι η μόνη χειροπιαστή εγγύηση για να μπορέσουν ναεξελιχθούν οι σχέσεις με τους ασιατικούς και αμερικανικούς λαούς στη βάση μιαςειρηνικής συνεργασίας, αναμένοντας ένα απώτερο μέλλον στο οποίο θα καταστείδυνατή η πολιτική ενότητα όλου του κόσμου και η ένταξη όλων των λαών τηςανθρωπότητας σε ένα συνολικό όραμα.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ προοδευτικών και αντιδραστικών κομμάτων δενξεχωρίζει πια τυπικά μόνο μια πλατύτερη από μια στενότερη δημοκρατία, ένανκαλύτερο από έναν χειρότερο ποιοτικά προς εγκαθίδρυση σοσιαλισμό, αλλά είναιουσιαστικά η πιο πρόσφατη γραμμή που χωρίζει αυτούς που αντιλαμβάνονται ωςβασικό στόχο της πάλης εκείνον τον παραδοσιακό, την κατάκτηση δηλαδή τηςεθνικής πολιτικής εξουσίας, – που παίζουν έστω και ακούσια το παιχνίδι τωναντιδραστικών δυνάμεων με το να αφήνουν να κρυώσει η ρευστή λάβα των λαϊκώνπόθων στο παλαιό καλούπι και επιτρέπουν την ανάδυση των παλαιών παραλογισμών– από εκείνους που θεωρούν ως κύριο καθήκον τους να δημιουργήσουν ένα σταθερόδιεθνές κράτος, που κατευθύνουν προς τον σκοπό αυτό τις λαϊκές δυνάμεις και πουαφού κατακτήσουν την εθνική εξουσία θα την χρησιμοποιήσουν πρώτα-πρώτα ωςεργαλείο για να σφυρηλατήσουν τη διεθνή ενότητα.
Με την προπαγάνδα και τη δράση, επιδιώκοντας να καθιερώσουν με κάθε τρόποσυμφωνίες και δεσμούς μεταξύ των μεμονωμένων κινημάτων που είναι βέβαιο ότι
σχηματίζονται στις διάφορες χώρες, πρέπει να τεθούν από τώρα τα θεμέλια ενόςκινήματος που θα μπορέσει να εμπνεύσει όλες τις δυνάμεις για να ιδρύσει τον νέοοργανισμό, ο οποίος θα αποτελέσει την πιο μεγαλειώδη και πιο καινοτόμα εδώ καιαιώνες δημιουργία στην Ευρώπη. Για τη συγκρότηση ενός σταθερού ομοσπονδιακούκράτους που θα διαθέτει ευρωπαϊκή ένοπλη δύναμη αντί για εθνικούς στρατούς.Για να σπάσουν οριστικά οι οικονομικές αυτοτέλειες που αποτελούν τη σπονδυλικήστήλη των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Έναν οργανισμό που θα έχει επαρκή όργανακαι μέσα για να εκτελεί στα μεμονωμένα ομοσπονδιακά κράτη τις αποφάσεις του,για να τηρείται μια κοινή γραμμή, παραχωρώντας ταυτόχρονα στα ίδια τα κράτη τηναυτονομία που θα επιτρέπει μιαν ελαστική διάρθρωση και ανάπτυξη πολιτικής ζωής,σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των διαφόρων λαών.
Εάν υπάρξει στα κύρια ευρωπαϊκά κράτη ένας επαρκής αριθμός ανθρώπων πουθα καταλάβουν αυτό το πράγμα, η νίκη θα έλθει σύντομα στα χέρια τους, καθώς ηκατάσταση και τα πνεύματα θα διάκεινται ευμενώς προς το έργο τους. Θα έχουναπέναντί τους κόμματα και ρεύματα που η καταστροφική εμπειρία της τελευταίαςεικοσαετίας θα έχει βάλει στο περιθώριο. Δεδομένου ότι θα είναι η ώρα για νέαέργα, θα είναι και η ώρα για νέους ανθρώπους: για το ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΕΝΩΜΕΝΗ.
ΙΙΙ. ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ – Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τηνενδυνάμωση του σύγχρονου πολιτισμού. Η ολοκληρωτική εποχή δεν αποτελεί παράένα διάλειμμα. Με το τέλος του θα ξανατεθεί αμέσως σε πλήρη κίνηση η ιστορικήδιαδικασία ενάντια στην ανισότητα και τα κοινωνικά προνόμια. Όλοι οι παλαιοίσυντηρητικοί θεσμοί που εμπόδιζαν την επανεκκίνηση της διαδικασίας αυτής ή θακαταρρεύσουν ή θα είναι ετοιμόρροποι. Θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε την κρίση μεθάρρος και αποφασιστικότητα.
Η ευρωπαϊκή επανάσταση, για να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας, θα πρέπει ναείναι σοσιαλιστική. Θα πρέπει δηλαδή να προτείνει τη χειραφέτηση των εργατικώντάξεων και τη δημιουργία πιο ανθρώπινων συνθηκών ζωής γι’αυτές. Γνώμοναςγια τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν προς την κατεύθυνση αυτή δεν μπορεί ναείναι όμως η καθαρά δογματική αρχή της κατάργησης της ιδιοκτησίας των υλικώνμέσων παραγωγής και, όταν δεν μπορεί να συμβεί αυτό, η προσωρινή ανοχή της. Ησυνολική κρατικοποίηση της οικονομίας ήταν το πρώτο ουτοπικό σχήμα με το οποίοοι εργατικές τάξεις φαντάστηκαν ότι θα ελευθερωθούν από τον καπιταλιστικό ζυγό.Η συνολική κρατικοποίηση δεν οδηγεί στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αλλά στηθέσπιση ενός καθεστώτος όπου όλος ο πληθυσμός υποτάσσεται στην περιορισμένητάξη των γραφειοκρατών που διαχειρίζονται την οικονομία.
Η πραγματική θεμελιώδης αρχή του σοσιαλισμού, από την οποία η γενικήκολεκτιβοποίηση δεν ήταν παρά ένα βιαστικό και λανθασμένο συμπέρασμα, είναι ότιοι οικονομικές δυνάμεις δεν κυριαρχούν στους ανθρώπους, αλλά – όπως συμβαίνεικαι με τις φυσικές δυνάμεις – υπακούουν, κατευθύνονται και ελέγχονται από αυτούςμε τον πιο λογικό τρόπο για να μην πέφτουν θύματά τους οι μεγάλες μάζες. Οιγιγάντιες δυνάμεις προόδου που γεννά το ιδιωτικό συμφέρον δεν πρέπει να πνίγονταιστο τέλμα της κολεκτιβοποίησης για να ανακύπτει στη συνέχεια το άλυτο πρόβλημα
σχετικά με το πώς θα αναστηθεί το πνεύμα πρωτοβουλίας με διαφοροποιήσειςμισθών και άλλα παρόμοια μέτρα. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει αντίθετα να στηρίζονταικαι να ενισχύονται, προσφέροντάς τους μεγαλύτερες ευκαιρίες ανάπτυξης καιαπασχόλησης. Ταυτόχρονα, πρέπει να σταθεροποιούνται και να τελειοποιούνταιοι δίαυλοι που θα τις κάνουν να συγκλίνουν προς στόχους ωφέλιμους για όλο τοκοινωνικό σύνολο.
Η ιδιοκτησία πρέπει να καταργηθεί, να περιοριστεί, να διορθωθεί, να επεκταθεί κατάπερίπτωση, καταρχήν όχι δογματικά. Η γραμμή αυτή εντάσσεται φυσιολογικά στηδιαδικασία σχηματισμού μιας ευρωπαϊκής οικονομικής ζωής, ελευθερωμένης από τονεφιάλτη του μιλιταρισμού ή του εθνικού γραφειοκρατισμού. Οι ορθολογικές λύσειςπρέπει να αντικαταστήσουν αυτές που στερούνται λογικής, και στη συνείδηση τωνεργαζόμενων.Θέλοντας να υποδείξουμε με πιο συγκεκριμένο τρόπο το περιεχόμενο της γραμμήςαυτής και υπενθυμίζοντας ότι η καταλληλότητα και οι όροι κάθε προγραμματικήςδιάταξης θα πρέπει πάντοτε να κρίνονται σε συνάρτηση με την απαραίτητη πιαπροϋπόθεση της ευρωπαϊκής ενότητας, υπογραμμίζουμε τα ακόλουθα σημεία:
α) Δεν είναι πλέον δυνατό να αφεθούν στους ιδιώτες οι επιχειρήσεις οι οποίες,αναπτύσσοντας αναγκαστικά μονοπωλιακή δραστηριότητα, είναι σε θέση ναεκμεταλλευτούν τους καταναλωτές. Για παράδειγμα, η βιομηχανία παραγωγήςηλεκτρικού ρεύματος, οι επιχειρήσεις που πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούνγια λόγους συλλογικού συμφέροντος αλλά που για να επιβιώσουν χρειάζονταιπροστατευτικούς δασμούς, επιδοτήσεις, ευνοϊκές ρυθμίσεις κλπ. (το πιοαξιοσημείωτο μέχρι σήμερα παράδειγμα ιταλικής βιομηχανίας αυτού του τύπου είναιη χαλυβουργίες), οι επιχειρήσεις που λόγω μεγέθους των επενδυμένων κεφαλαίων καιαριθμού των απασχολούμενων εργατών ή λόγω της δεσπόζουσας θέσης του τομέατους, μπορούν να εκβιάζουν τα όργανα του κράτους, επιβάλλοντας την πιο επωφελήγι’αυτές πολιτική (για παράδειγμα, οι εξορυκτικές βιομηχανίες, οι μεγάλες τράπεζεςκαι οι μεγάλες πολεμικές βιομηχανίες). Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο θα πρέπειδίχως άλλο να γίνουν ευρύτατης κλίμακας εθνικοποιήσεις, χωρίς να ληφθεί υπόψηκανένα κεκτημένο δικαίωμα.
β) Τα χαρακτηριστικά που είχαν προσλάβει στο παρελθόν το δικαίωμα τηςιδιοκτησίας και το κληρονομικό δικαίωμα, επέτρεψαν να συσσωρευτούν, σταχέρια λίγων προνομιούχων, πλούτη που σε μία επαναστατική κρίση θα πρέπει ναδιανεμηθούν ισότιμα. Για να εξαλειφθούν οι παρασιτικές τάξεις και να δοθούν στουςεργαζόμενους τα αναγκαία μέσα παραγωγής που θα βελτιώσουν την οικονομική τουςκατάσταση και θα τους επιτρέψουν να φθάσουν σε ένα επίπεδο πιο ανεξάρτητηςζωής. Εννοούμε δηλαδή μια αγροτική μεταρρύθμιση η οποία, αφού παραδώσει τηγη σ’αυτούς που την καλλιεργούν, θα αυξήσει κάθετα τον αριθμό των ιδιοκτητών.Ακόμη, μια βιομηχανική μεταρρύθμιση που θα επεκτείνει την ιδιοκτησία τωνεργαζόμενων στους μη κρατικοποιημένους τομείς, με τη συνεταιριστική διαχείριση,με τη διανομή των μετοχών στους ίδιους τους εργαζόμενους κλπ..
γ) Οι νέοι πρέπει να βοηθηθούν με τα απαραίτητα εκείνα μέτρα που θα μειώσουνστο ελάχιστο τις αποστάσεις ανάμεσα στις θέσεις εκκίνησης για τον αγώνα της ζωής.Το δημόσιο σχολείο συγκεκριμένα θα πρέπει να δίνει πραγματικές δυνατότητεςσυνέχισης των σπουδών έως τις υψηλότερες βαθμίδες για τους πιο κατάλληλους παράγια τους πιο πλούσιους. Θα πρέπει επίσης να προετοιμάζει σε κάθε κλάδο σπουδών,
για να προσανατολιστεί στα διάφορα επαγγέλματα και τις διάφορες ελεύθερεςκαι επιστημονικές δραστηριότητες, έναν αριθμό ατόμων που να αντιστοιχεί στηζήτηση της αγοράς. Έτσι ώστε οι μέσες αμοιβές να είναι πάνω-κάτω ίδιες για όλεςτις επαγγελματικές κατηγορίες, όποιες και αν είναι οι σχετικές με τις διάφορεςπροσωπικές ικανότητες αποκλίσεις αμοιβών στο εσωτερικό της κάθε κατηγορίας.
δ) Οι χωρίς όρια δυνατότητες μαζικής παραγωγής ειδών πρώτης ανάγκης, χάρη στιςσύγχρονες τεχνικές, επιτρέπουν πια να εξασφαλιστούν σε όλους, με μικρό σχετικάκοινωνικό κόστος, η διατροφή, η κατοικία, η ένδυση και η ελάχιστη αναγκαία άνεσηγια να συντηρείται η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η ανθρώπινη αλληλεγγύηπρος αυτούς που βγαίνουν ηττημένοι από τον οικονομικό στίβο δεν θα πρέπει όμωςνα εκδηλώνεται με όλο και πιο ταπεινωτικές μορφές φιλανθρωπίας, που παράγουντα ίδια κακά με αυτά που επιδιώκουν να αποκαταστήσουν, αλλά με μια σειράπρονοιακών μέτρων που θα εγγυώνται, χωρίς όρους, σε όλους, είτε μπορούν είτεδεν μπορούν να εργαστούν, ένα ευπρεπές επίπεδο ζωής, χωρίς να περιορίζουν τακίνητρα για εργασία και αποταμίευση. Έτσι κανένας δεν θα εξαναγκάζεται πια από τηφτώχεια να δέχεται εξευτελιστικές συμβάσεις εργασίας.
ε) Η ελευθέρωση των εργατικών τάξεων μπορεί να επέλθει μόνο με τηνυλοποίηση των συνθηκών που περιγράφηκαν στα προηγούμενα σημεία: δενπρέπει να ξαναγίνουν έρμαια της οικονομικής πολιτικής των μονοπωλιακώνσυνδικάτων, που μεταφέρουν απλώς στο εργατικό πεδίο τις καταχρηστικέςμεθόδους που χαρακτηρίζουν κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι πρέπεινα ξαναμπορέσουν να επιλέγουν ελεύθερα τους εντολοδόχους για τη συλλογικήδιαπραγμάτευση των όρων κάτω από τους οποίους θα προτίθενται να προσφέρουντην εργασία τους και το κράτος θα πρέπει να παρέχει τα έννομα μέσα που θαεξασφαλίζουν την τήρηση των συμφωνιών. Από τη στιγμή που θα υλοποιηθούναυτές οι κοινωνικές μεταβολές θα καταστεί δυνατό να καταπολεμηθούν όλες οιμονοπωλιακές τάσεις.
Αυτές είναι οι αναγκαίες αλλαγές για να δημιουργηθεί γύρω από τη νέα τάξηπραγμάτων ένα ευρύτατο κοινωνικό στρώμα πολιτών που θα ενδιαφέρονται γιατη διατήρησή της, αλλά και για να δοθεί στην πολιτική ζωή ένα στερεό έδαφοςελευθερίας, εμποτισμένο με ένα ισχυρό αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης. Σεαυτές τις βάσεις θα μπορέσουν οι πολιτικές ελευθερίες να αποκτήσουν πραγματικάένα ουσιαστικό και όχι μόνο θεωρητικό περιεχόμενο για όλους, δεδομένου ότι ημάζα των πολιτών θα έχει επαρκή ανεξαρτησία και γνώση για να ασκεί συνεχή καιαποτελεσματικό έλεγχο στην άρχουσα τάξη.
Στους συνταγματικούς θεσμούς είναι περιττό να σταθούμε, καθώς δεν είναιδυνατόν να προβλεφθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα προκύψουν και θαλειτουργήσουν. Δεν θα κάνουμε τίποτε άλλο από το να επαναλάβουμε αυτά πουόλοι ήδη γνωρίζουν σχετικά με την ανάγκη να υπάρχουν αντιπροσωπευτικά όργανα,σχετικά με τη διαμόρφωση των νόμων, σχετικά με την ανεξαρτησία της δικαστικήςεξουσίας που θα αντικαταστήσει τη σημερινή για να εφαρμόζει αμερόληπτα τουςεγκρινόμενους νόμους, σχετικά με την ελευθερία του Τύπου και του συνεταιρίζεσθαι,για τη διαφώτιση της κοινής γνώμης και για να παρέχεται σε όλους τους πολίτες ηδυνατότητα να συμμετέχουν ουσιαστικά στον κρατικό βίο.Σε δύο μόνο ζητήματα είναι ανάγκη να αποσαφηνιστούν οι ιδέες λόγω της ιδιαίτερηςσημασίας τους για τη χώρα μας τη στιγμή αυτή: στις σχέσεις του κράτους με την
εκκλησία και στον χαρακτήρα της πολιτικής εκπροσώπησης.
α) το κονκορδάτο με το οποίο το Βατικανό σύναψε στην Ιταλία τη συμμαχία μετον φασισμό δίχως άλλο θα καταργηθεί, ώστε να επιβεβαιωθεί ο ξεκάθαρος λαϊκόςχαρακτήρας του κράτους και να καθοριστεί με αναμφίβολο τρόπο η υπεροχήτου στην ζωή των πολιτών. Όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις θα πρέπει ναγίνονται εξίσου σεβαστές, αλλά το κράτος δεν πρέπει να έχει πλέον προϋπολογισμόθρησκευμάτων.
β) ο χάρτινος πύργος που δημιούργησε ο φασισμός με τη σωματειακή δομή θασυντριβεί μαζί με τα άλλα τμήματα του ολοκληρωτικού κράτους. Υπάρχουν αυτοίπου ισχυρίζονται ότι από τα ερείπιά του θα καταστεί δυνατό αύριο να εξαχθεί τουλικό για τη νέα συνταγματική τάξη. Εμείς δεν το πιστεύουμε. Στα ολοκληρωτικάκράτη τα σωματεία είναι η απάτη που συγκαλύπτει τον αστυνομικό έλεγχο επίτων εργαζόμενων. Ακόμη όμως και να αποτελούσαν τα σωματεία την ειλικρινήέκφραση των διαφόρων παραγωγικών κατηγοριών, τα αντιπροσωπευτικά όργανατων διαφόρων επαγγελματικών κλάδων δεν θα έπρεπε ποτέ να χειρίζονταιζητήματα γενικότερης πολιτικής. Στα πιο ειδικά οικονομικά ζητήματα μάλιστα, θαεξελίσσονταν σε όργανα κυριαρχίας των ισχυρότερων συνδικαλιστικώς κατηγοριών.Τα συνδικάτα θα έχουν μεν ευρείες αρμοδιότητες συνεργασίας με τα κρατικά όργαναπου θα είναι επιφορτισμένα με την επίλυση των προβλημάτων που τα αφορούνπιο άμεσα, αλλά δεν θα πρέπει για κανένα λόγο να τους ανατίθεται οποιαδήποτενομοθετική αρμοδιότητα. Το αποτέλεσμα θα ήταν να επικρατήσει μια φεουδαρχικήαναρχία στην οικονομική ζωή που θα κατέληγε σε έναν ανανεωμένο πολιτικόδεσποτισμό. Πολλοί που γοητεύτηκαν αφελώς από τον μύθο του κορπορατισμού θαμπορέσουν και πρέπει να εμπλακούν στο έργο της ανανέωσης. Θα πρέπει όμως νααντιληφθούν πόσο παράλογη ήταν η λύση που τόσο συγκεχυμένα προσδοκούσαν. Οκορπορατισμός δεν μπορεί να έχει πρακτική εφαρμογή παρά μόνο με τη μορφή πουπαίρνει στα ολοκληρωτικά κράτη για να επιστρατεύει τους εργαζόμενους κάτω απόλειτουργούς που ελέγχουν κάθε τους κίνηση προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης.
Το επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί αίφνης και ερασιτεχνικά να συγκροτηθεί τηνκρίσιμη στιγμή, αλλά πρέπει να αρχίσει να διαμορφώνεται από τώρα, τουλάχιστονως προς την κεντρική του πολιτική θέση, το γενικό του πλαίσιο και τις πρώτεςγραμμές δράσης. Δεν πρέπει να αντιπροσωπεύει μια ανομοιογενή μάζα τάσεων πουσυγκλίνουν μόνο αρνητικά και μεταβατικά, λόγω του αντιφασιστικού παρελθόντοςτους και απλώς αναμένουν την πτώση του ολοκληρωτικού καθεστώτος, έτοιμες νατραβήξουν η κάθε μία τον δρόμο της από τη στιγμή που θα επιτευχθεί ο σκοπός. Τοεπαναστατικό κόμμα γνωρίζει αντίθετα ότι μόνο τότε θα αρχίσει το πραγματικό έργοτου και κατά συνέπεια πρέπει να αποτελείται από ανθρώπους που συμφωνούν πάνωστα βασικά προβλήματα του μέλλοντος.
Πρέπει να διεισδύσει με μεθοδική προπαγάνδα εκεί όπου υπάρχουν καταπιεσμένοιτου σημερινού καθεστώτος. Να αρχίζει από το πρόβλημα που κάθε φοράαντιλαμβάνεται ότι πονάει περισσότερο τα πρόσωπα ή τις τάξεις, υποδεικνύονταςπώς συνδέεται το πρόβλημα αυτό με τα άλλα και ποια μπορεί να είναι η πραγματικήλύση. Από τον αυξανόμενο λίγο – λίγο όμως κύκλο των οπαδών του πρέπει ναξεχωρίσει και να στρατολογήσει στην οργάνωση του κινήματος μόνον αυτούςπου έχουν αναγάγει την ευρωπαϊκή επανάσταση σε κύριο σκοπό της ζωής τους.Αυτούς που κάνουν ημέρα με την ημέρα, πειθαρχημένα, την απαραίτητη δουλειά,
που μεριμνούν προσεκτικά για τη διαρκή και αποτελεσματική ασφάλειά του, ακόμηκαι στις καταστάσεις της πιο σκληρής παρανομίας, και πλέκουν έτσι σφιχτά τοεσωτερικό δίκτυο, το οποίο με τη σειρά του δίνει υπόσταση στον πιο ρευστό κύκλοτων συμπαθούντων.
Το επαναστατικό κόμμα, μολονότι δεν παραβλέπει καμία ευκαιρία και κανέναχώρο για να διαδώσει τις θέσεις του, πρέπει να κατευθύνει κατά προτεραιότητατη δραστηριότητά του στους κύκλους εκείνους που είναι σημαντικότεροι, τόσοως κέντρα διάδοσης ιδεών όσο και στρατολόγησης μαχητικών ανθρώπων. Κυρίωςπρος τις δύο κοινωνικές ομάδες που είναι οι πιο ευαίσθητες απέναντι στη σημερινήκατάσταση και έχουν αποφασιστική σημασία για το αύριο: την εργατική τάξη καιτις τάξεις των διανοουμένων. Η εργατική τάξη είναι εκείνη που έχει πειθαρχήσειλιγότερο στην ολοκληρωτική βία και είναι η πιο έτοιμη για να αναδιοργανώσει τιςγραμμές της. Οι διανοούμενοι, ιδίως οι νεότεροι, είναι εκείνοι που περισσότεροασφυκτιούν πνευματικά και απεχθάνονται τον διάχυτο δεσποτισμό. Σιγά – σιγά θαεμπλακούν αναπόφευκτα στο γενικό κίνημα και άλλες τάξεις.
Όποιο κίνημα δεν καταφέρει να συμμαχήσουν οι δυνάμεις αυτές είναι καταδικασμένοστη στειρότητα. Εάν αποτελείται μόνο από διανοούμενους θα στερηθεί τη δύναμη τηςαπαραίτητης μάζας για να κάμψει τις αντιδραστικές αντιστάσεις, θα είναι δύσπιστοκαι ταυτόχρονα θα προκαλεί υποψίες στην εργατική τάξη. Ακόμη και να εμφορείταιαπό δημοκρατικά αισθήματα, απέναντι στις δυσκολίες θα είναι επιρρεπές ναολισθήσει στο πεδίο της κινητοποίησης όλων των άλλων τάξεων κατά των εργατών,δηλαδή προς τη φασιστική παλινόρθωση. Εάν βασιστεί μόνο στο προλεταριάτο δενθα έχει εκείνη τη σαφήνεια της σκέψης που μόνο από τους διανοούμενους μπορείνα προέλθει και η οποία είναι απαραίτητη για να ξεχωρίσουν τα νέα καθήκοντα καιοι νέοι δρόμοι: θα παραμείνει αιχμάλωτο του παλαιού ταξισμού, θα βλέπει παντούεχθρούς και θα γλιστρήσει στη δογματική κομμουνιστική λύση.
Κατά τη διάρκεια της επαναστατικής κρίσης, θα εναπόκειται στο κίνημα αυτό ναοργανώσει και να κατευθύνει τις προοδευτικές δυνάμεις. Να χρησιμοποιήσει όλαεκείνα τα λαϊκά όργανα που, σαν τα λειωμένα μέταλλα που αναμειγνύονται στιςμήτρες, διαμορφώνονται αυθόρμητα σε επαναστατικές μάζες, όχι για να εκδώσουνλαϊκά ψηφίσματα αλλά περιμένοντας να καθοδηγηθούν. Το κίνημα αντλεί το όραμακαι την ασφάλεια περί του πρακτέου όχι επειδή καθαγιάζεται προκαταβολικά από τηνανύπαρκτη ακόμη λαϊκή βούληση, αλλά επειδή συνειδητοποιεί ότι εκπροσωπεί τιςβαθύτερες ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Δίνει συνεπώς τις πρώτες κατευθύνσειςγια τη νέα τάξη πραγμάτων και το πρώτο κοινωνικό μάθημα στις άμορφες μάζες. Απόαυτή τη δικτατορία του επαναστατικού κόμματος θα σχηματιστεί το νέο κράτος καιγύρω από αυτό η νέα πραγματική δημοκρατία.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι ένα τέτοιο επαναστατικό καθεστώς θα καταλήξειαναγκαστικά σε ένα νέο δεσποτισμό. Θα καταλήξει εκεί εάν έχει διαμορφωθείένας τύπος δουλικής κοινωνίας. Εάν όμως το επαναστατικό κόμμα δημιουργήσει,κρατώντας σταθερή πορεία από τα πρώτα κιόλας βήματα, τις συνθήκες για μιαελεύθερη ζωή στην οποία όλοι οι πολίτες θα μπορούν να συμμετέχουν πραγματικάστη λειτουργία του κράτους, θα καταφέρει προοδευτικά, ενδεχομένως ακόμηκαι μέσα από δευτερεύουσες πολιτικές κρίσεις, να κατανοηθεί και να γίνει δεκτήαπό όλους η νέα τάξη και, συνεπώς, η αυξανόμενη πιθανότητα να συγκροτηθούνελεύθεροι πολιτικοί θεσμοί.
Σήμερα έχει φθάσει η στιγμή στην οποία πρέπει να ξεφορτωθούμε τα παλαιά βάρη,να είμαστε έτοιμοι στο καινούργιο που καταφθάνει τόσο διαφορετικό από αυτό πουείχαμε φανταστεί, να παραμερίσουμε τους ακατάλληλους ανάμεσα στους παλιούς καινα εμφυσήσουμε νέα ενέργεια στους νέους. Σήμερα αναζητούνται και συναντώνταιμεταξύ τους, αρχίζοντας να υφαίνουν το μέλλον, εκείνοι που διέκριναν τις αιτίες τηςσημερινής κρίσης του ευρωπαϊκού πολιτισμού και ως εκ τούτου κληρονομούν όλα τακινήματα που προσπάθησαν να εξυψώσουν την ανθρωπότητα, αλλά ναυάγησαν λόγωκακής κατανόησης του στόχου ή των μέσων με τα οποία έπρεπε να επιτευχθεί.
Το ταξίδι που πρέπει να κάνουμε δεν είναι εύκολο ούτε ασφαλές. Πρέπει όμως ναγίνει. Και θα γίνει!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ .
Η μετάφραση από τα Ιταλικά είναι του κ. Γιάννη Κοκκάλα ( Γραφείο Ευρωπαικού Κοινοβουλίου – ΑΘΗΝΑ 2010 )

Το Μορατόριουμ του ΟΗΕ για τη Γεωμηχανική

kaspin — Thu, 18 Nov 2010 19:08:01 +0000

Ούτε το βράδι δεν σταματούν οι αεροψεκασμοί πάνω από τον ουρανό της Αίγινας , Η φωτο έχει ληφθεί σήμερα 18/11/2010 ώρα 7 μμ . 6-7 γραμμές ψεκασμού και το .. κοινωφελές εργο συνεχίζεται .. Από ποιούς και γιατί :::: Μάλλον πρόκειται για εξωγήινους γιατί κανένας ανευθυνο-υπεύθυνος δεν έχει τα " κότσια" να απαντήσει ....

Το Μορατόριουμ του ΟΗΕ για τη Γεωμηχανική εγκαινιάζει μια νέα φάση
της πάλης για τον πλανήτη

Ορισμός
Γεωμηχανική: η σκόπιμη μεγάλης κλίμακας επέμβαση στις λειτουργίες του πλανήτη. Τα προτεινόμενα σχέδια γεωμηχανικής συχνά εισάγονται ως μέτρα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν ψεκασμό των ανωτέρων στρωμάτων της ατμόσφαιρας με θειούχες ενώσεις (αυτό αποκαλείται «Διαχείριση της Ηλιακής Ακτινοβολίας»), γονιμοποίηση των ωκεανών και αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα μέσα στη γη.

Ναγκόγια- Ιαπωνία

Στις 29 Οκτωβρίου ολοκληρώθηκε η 10η συνάντηση των 193 κρατών που συμμετέχουν στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τη Βιοποικιλότητα. Μεταξύ των αποτελεσμάτων περιλαμβάνεται η ομόφωνη απόφαση-ορόσημο για μορατόριουμ στα προγράμματα και πειράματα γεωμηχανικής. «Οποιαδήποτε ιδιωτικά ή δημόσια πειράματα με στόχο τη χειραγώγηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, θα παραβιάζει την ομόφωνη απόφαση του ΟΗΕ», δήλωσε η Sylvia Ribeiro, διευθύντρια της ομάδας ETC στη Λατινική Αμερική. Το ETC είναι η μη κυβερνητική οργάνωση που προώθησε την πρωτοβουλία για το μορατόριουμ.

Η Ribeiro επεσήμανε ότι οι σημερινοί υπέρμαχοι των προτάσεων γεωμηχανικής που την παρουσιάζουν ως λύση για την υπερθέρμανση, είναι οι ίδιες πλούσιες εταιρίες, χώρες και άτομα που μέχρι τώρα αρνούνταν την κλιματική αλλαγή. Οι προτάσεις και οι πρωτοβουλίες αυτές έρχονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, αλλά τώρα το μορατόριουμ – επισημαίνει ο διευθυντής του ETC Pat Mooney – τοποθετεί με σαφήνεια τη διακυβέρνηση της γεωμηχανικής στον ΟΗΕ, δηλαδή εκεί που ανήκει.

Η ομόφωνη συμφωνία ζητά από τις κυβερνήσεις να εγγυηθούν ότι δεν εφαρμόζονται δράσεις γεωμηχανικής μέχρις ότου αποτιμηθεί η διακινδύνευση για το περιβάλλον και τη βιοποικιλότητα, όπως και τις σχετικές κοινωνικές πολιτιστικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Η απόφαση, λέει ο Pat Mooney, είναι μια νίκη της κοινής λογικής και της προφύλαξης. Δεν θα εμποδίσει τη νόμιμη επιστημονική έρευνα. Οι αποφάσεις γεωμηχανικής δεν είναι δυνατόν να γίνονται από μικρές ομάδες επιστημόνων από δύο-τρεις χώρες που βάζουν μόνον εθελοντικά όρια στις επεμβάσεις τους στο κλίμα..
Η οποιαδήποτε ελάχιστη πολιτική υποστήριξη που υπήρχε στον πλανητικό βορά για τέτοιες απόπειρες, κλονίζεται από αυτήν την απόφαση. Η Βασιλική Εταιρία της Βρετανίας και οι εταίροι της, πρέπει τώρα να ακυρώσουν την πρωτοβουλία τους για Διαχείριση της Ηλιακής Ακτινοβολίας και να σεβασθούν το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις του πλανήτη αποφάσισαν συλλογικά, οι μελλοντικές συζητήσεις για τη γεωμηχανική να πραγματοποιούνται μέσα στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών, όπου όλες οι χώρες εκπροσωπούνται, όπου η κοινωνία των πολιτών μπορεί να παρακολουθεί και να επηρεάζει τις αποφάσεις.

Τη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου, έγινε στο Λονδίνο συνέδριο οργανωμένο από τη Βασιλική Εταιρία με τίτλο «Γεωμηχανική, παίρνοντας τον έλεγχο του κλίματος του πλανήτη». Υπήρξε αντίδραση στις προτάσεις γεωμηχανικής, όχι μόνον από τους υποστηρικτές του μορατόριουμ αλλά και από αυτούς που πιστεύουν – βασισμένοι σε παρατηρήσεις – ότι το μορατόριουμ ήδη παραβιάζεται από χώρες που το υπέγραψαν (Βρετανία και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης) αλλά και από κράτη που δεν το υπέγραψαν όπως οι ΗΠΑ.

Αυτή η τελευταία άποψη ενισχύεται από την πρόσφατη ταινία
«Τι στο καλό ψεκάζουν;» σκηνοθετημένη από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Mike Murphy, η οποία περιλαμβάνει συντριπτικές ενδείξεις για κάποιες επιπτώσεις ψεκασμών από αεροπλάνα που συμμετέχουν στη «Διαχείριση της Ηλιακής Ακτινοβολίας». H ταινία του Murphy υποστηρίζει επίσης την άποψη ότι οι ψεκασμοί με οξείδια του αλουμινίου ενδέχεται να δημιουργούν το υπόβαθρο για τη χρήση γενετικά τροποποιημένων σπόρων της Μονσάντο που αντέχουν στο αλουμίνιο.

Το «Τι στο καλό ψεκάζουν;” υποτιτλίζεται επί του παρόντος στα ελληνικά από Κύπριους οικολόγους που ήδη διεξήγαν στο Κυπριακό κοινοβούλιο, συζητήσεις για το θέμα της γεωμηχανικής με 10 βουλευτές και με εκπροσώπους 5-6 υπουργείων. Τα πρακτικά αυτών των συζητήσεων βρίσκονται στο ιντερνέτ στο http://www.enouranois.gr/PERDICISNOV2010.pdf

Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω

kaspin — Wed, 15 Sep 2010 15:41:24 +0000

Στίς 19 Απριλίου παραδόθηκαν τα ηνία της χώρας στο Δ.Ν.Τ και την “τρόικα”. Ακολούθησαν πρακτικές παράκαμψης της Βουλής των Ελλήνων και του Συντάγματος. Γνωρίζουμε όλοι ποια θα είναι η τύχη μας από εδώ και πέρα. Γνωρίζουμε τι συνέβη στην Αργεντινή και τις χώρες που “στηρίχτηκαν” από το Δ.Ν.Τ. Η διαφθορά στη χώρα μας έχει φτάσει σε απροχώρητο σημείο.

Τα νομοσχέδια για την οικονομική εξαθλίωση των απλών πολιτών περνούν με ρυθμούς που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε. Η πορεία αυτή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Περίπου 2.000.000 άνεργοι (ανεπίσημα) έχουν φτάσει στα όρια της πείνας. Οι αυτοκτονίες, η βία και η εγκληματικότητα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Εμείς είμαστε όμως Έλληνες. Το ξεχάσατε αυτό. Δεν είμαστε Αργεντίνοι. Δεν θα κατεβούμε με άδειες κατσαρόλες. Δεν θα φτάσουμε εκεί. Όσοι υποτίμησαν τους Έλληνες το πλήρωσαν ακριβά.

Διαβάστε Ελληνική ιστορία. Αρχαία ή νεότερη. Για το λόγο αυτό αφήσαμε για λίγο στην άκρη τις κομματικές, ιδεολογικές, φιλοσοφικές διαφορές μας και ενωθήκαμε. Διαμαρτυρόμαστε. Είμαστε ικανοί άνθρωποι. Μας καταντήσατε στην εξαθλίωση, με πενιχρούς μισθούς με ανύπαρκτο μέλλον. Θέλουμε να κάνουμε οικογένεια, να μεγαλώσουμε την υπάρχουσα. Θέλουμε να κάνουμε όνειρα. Θέλουμε να χαμογελάμε. Θέλουμε να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια. ΚΑΙ θα το πετύχουμε. Φτιάξαμε την καλύτερα οργανωμένη διαδικτυακή κίνηση στην ιστορία της χώρας. Είμαστε νέοι άνθρωποι ή άνθρωποι που αισθάνονται νέοι. Κάνατε το λάθος να μας περάσετε για κακομοίρηδες. Για μίζερους. Για ανίκανους. Για άχρηστους. Δεν είμαστε. Είμαστε ικανότατοι. Κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων, επιστήμονες, γιατροί, οικονομολόγοι παγκόσμια είναι Έλληνες.

Η κίνησή μας λέγεται “Θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω”. Αυτό ακριβώς θέλουμε. Μας πήρατε τα όνειρα, τις φιλοδοξίες, τη νιότη, το χαμόγελο, τη ζωή μας. Μας πήρατε το τιμόνι της χώρας. Θα τα πάρουμε πίσω.

Πρώτη συνάντηση της ομάδας Αίγινας. 11 Σεπτεμβρίου 2010.

Μέρος Α΄

Μέρος Β’